Opracowanie koncepcji architektoniczno-urbanistycznej rewitalizacji miasta Turku w celu nadania jednolitego charakteru architektoniczno-urbanistycznego oraz artystycznego związanego z działalnością Józefa Mehoffera.
II nagroda

<<< powrót
  • AR Autorska Pracownia Projektowa mgr inż. arch. Jolanta Panz-Burkiewicz
Skład zespołu:
  • mgr inż. architekt Jolanta Panz-Burkiewicz – architektura  
  • mgr inż. architekt Marcin Jasinowski – architektura  
  • mgr inż. Paweł Winturski – instalacje sanitarne  
  • technik Jan Dobrucki – instalacje elektryczne  
  • technik Andrzej Tomczak - kosztorysy  
  •  
1. Cel i zakres wykonania projektu oraz stan istniejący
-Celem wykonania projektu jest uzyskanie wytycznych do realizacji inwestycji nadających centrum miasta jednolitego charakteru nawiązującego do twórczości Józefa Mehoffera, jednego z czołowych przedstawicieli sztuki secesji.

-Projekt obejmuje dwa główne place historycznej zabudowy miasta, którymi są Plac Wojska Polskiego i Plac Sienkiewicza. Plac Wojska Polskiego jest faktycznie historycznym rynkiem czyli głównym placem, przy którym zlokalizowany jest dawny ratusz, pełniący obecnie funkcje Urzędu Stanu Cywilnego i muzeum. Plac ten, zgodnie ze swoim historycznym przeznaczeniem, pełni obecnie funkcję centrum handlowo-usługowego tej części miasta. Plac Sienkiewicza natomiast z kościołem i przyległym do niego teren zieleni usytuowanymi w centrum placu, stanowi enklawę spokoju.

-Plac Wojska Polskiego wydaje się obecnie, zbyt nasycony ruchem komunikacji samochodowej. Posiada cztery wloty ulic o znacznym natężeniu ruchu, a centralnie położony zieleniec z fontanną wraz z obiegającą go jezdnią, stanowi swego rodzaju rondo komunikacyjne, co znacząco ogranicza właściwe kontynuowanie historycznej funkcji rynku. Pięknie utrzymany zieleniec cieszy oczy, lecz wydaje się, nie na swoim miejscu.

-Wzdłuż jezdni obiegających Plac Wojska Polskiego i Plac Sienkiewicza znajdują się zatoki parkingowe. Z analizy ilości mieszkańców w omawianym rejonie oraz znacznej ilości innych osób odwiedzających ten teren ( zakupy, zwiedzanie muzeum, śluby w USC i kościele itp. ) wynika, że już obecnie ilość miejsc parkingowych jest wysoce niewystarczająca.
Przykładowo dla udokumentowania skali problemu wyliczyliśmy szacunkowo ilość miejsc parkingowych dla lokali użytkowych znajdujących się w kamienicach zlokalizowanych wokół placu Wojska Polskiego:
oszacowana łączna powierzchnia użytkowa lokali – ok. 3000 m2
wymagana obecnie ilość miejsc parkingowych -1 stanowisko na każde 25 m2 powierzchni
stąd wniosek , że wokół tego placu tylko dla obsługi lokali handlowo-usługowych powinno znajdować się ok. 120 stanowisk ponadto powinno być jeszcze jedno stanowisko dla każdego lokalu mieszkalnego
W istniejącej zwartej zabudowie nie ma żadnych rezerw terenu na ich wybudowanie, pomijając z oczywistych względów tereny zieleni.

-Zabudowę pierzei placów oraz przyległych ulic stanowią w większości kamienice z dziewiętnastego oraz przełomu dziewiętnastego i dwudziestego wieku. Nie mają one znaczącej wartości historycznej, niemniej stanowią o klimacie i urodzie miejsca. Kościół stojący na Placu Sienkiewicza wybudowany na początku dwudziestego wieku w stylu neogotyckim niewyróżniający się szczególnie, zewnętrznie, pośród innych z tego okresu obiektów. Zawiera jednak w swoich murach najcenniejsze w tym mieście zabytki. Są to witraże, polichromie i malowidła ścienne Józefa Mehoffera.
2.Podstawowe założenia urbanistyczno-funkcjonalne
-Idea przyświecająca konkursowi, to podkreślenie obecności dzieł Józefa Mehoffera w mieście poprzez akcentowanie stylu secesyjnego, którego był wybitnym przedstawicielem, w całym historycznym centrum miasta oraz stworzenie właściwych warunków eksponowania obiektów

muzealnych, związanych z tym samym tematem.
-Powiększenie powierzchni wystawienniczej i uatrakcyjnienie ekspozycji muzeum miejskiego, które jak widać obecnie, jest znaczącym i aktywnym w rozmaitych działaniach obiektem kultury, powodować będzie jak sądzimy dalszy jego rozwój i atrakcyjność wykraczającą poza granice miasta. Miasto pod znakiem secesji, jako atrakcja turystyczna regionu, to doskonały pomysł na jego promocje. Wydaje się jednak, że samo powiększenie muzeum, nadanie charakteru otaczającym place kamienicom, to zbyt mało.
Wydaje się niezbędne umożliwienie, muzeum i innym instytucjom kultury, wyjście na zewnątrz, poza zamkniętą kubaturę budynków, w otwartą przestrzeń miejską. Imprezy plenerowe, może np. "Festiwal Secesji", to coś co integruje społeczeństwo lokalne i przyciąga turystów. Do tego celu potrzebna jest właśnie wolna przestrzeń, powrót do rynku-agory. Jest to naczelne hasło naszej koncepcji. Za tym idzie potrzeba znaczącego ograniczenia ruchu kołowego w obrębie Placu Wojska Polskiego oraz również znacznego powiększenia ilości miejsc do parkowania.

-Uzyskanie jednocześnie i dużego, wolnego od ruchu kołowego placu i dużego parkingu w tak ograniczonej przestrzeni, to wyjątkowo trudne zadanie. Jedynym w pełni spełniającym to założenie, rozwiązaniem jest realizacja tego piętrowo, czyli usytuowanie parkingu pod placem i uzyskanie przez to wolnej przestrzeni dla ruchu pieszego i wszelkich działań rekreacyjno-kulturalnych. W przestrzeni tej, latem mieszkańcy i turyści mogliby uczestniczyć w imprezach siedząc w ogródkach kawiarnianych i zaaranżowanych okresowo widowniach.

Zdając sobie sprawę z dużych kosztów takiej inwestycji, proponujemy również rozwiązanie alternatywne, usytuowanie obu funkcji w jednej płaszczyźnie. Jednak mimo kosztów, radzimy włodarzom miasta starannie przeanalizować możliwość realizacji kosztowniejszej, ale też znacznie efektywniejszej propozycji. (może znajdą się na to jakieś unijne fundusze). Ponadto pragniemy zwrócić uwagę na fakt, że te znaczne nakłady mogą się zwrócić w postaci opłat za korzystanie z parkingu. Parking mogłaby prowadzić jakaś spółka miejska. Można by go również sprzedać lub wydzierżawić. Jest to niepowtarzalna szansa, ponieważ po realizacji wariantu tańszego, zapewne nigdy już nie będzie powrotu do ambitniejszej koncepcji.

-Niezależnie od tego która z lokalizacji parkingów zostanie przyjęta, to w celu uwolnienie placu od ruchu kołowego, proponuje się wloty ulic Kolskiej i 3-Go Maja zakończyć ślepo placykami do nawracania. Wtedy trzy pierzeje placu byłyby uwolnione od ruchu i stałby się on deptakiem. Oczywiście nawierzchnia palcu musiałaby umożliwiać sporadyczne przejazdy samochodów (dostawy do sklepów, straż pożarna itp.). Dla umożliwienia swobodnego organizowania różnych imprez, zaproponowano ograniczenie powierzchni przeznaczonej na zieleń ozdobną oraz inne usytuowanie fontanny. W celu zaakcentowania funkcji placu jako "salonu miasta" i wyraźnego wskazania obszaru tego salonu zastosowaliśmy elementy malej architektury "zamykające" symbolicznie, wloty ulic Kolskiej i 3-Go Maja. Fontanna, ulokowana koło przeciwległej pierzei placu, stanowi jednocześnie "zamknięcie" i dominantę na osi architektonicznej łączącej oba place. Oś ta biegnie od ratusza do projektowanego budynku wielofunkcyjnego (USC, galeria, sala koncertowa) poprzez małą architekturę stanowiącą ekran placu do nawracania, fontannę oraz małą architekturę placu zabaw (zlokalizowana na placu Sienkiewicza). W płaszczyźnie placu oś tę podkreśla wielobarwna mozaika nawierzchni- "trasa słonecznikowa".

-W przypadku wariantu z parkingiem podziemnym, znalazłyby się na placu również wc publiczne, umieszczone też pod ziemią na skraju parkingu. Będą bardzo potrzebne szczególnie podczas imprez, a ponadto ułatwiłyby spełnienie wymogów sanitarnych organizatorom letnich ogródków gastronomicznych.
3. Założenia architektoniczno-plastyczne
-Hasło konkursu mówi o ujednoliceniu plastycznym nawiązującym do okresu działalności Józefa Mehoffera. Nawiązanie do jakiegokolwiek okresu w architekturze i sztuce może być bardzo różne. Można nawiązywać czerpiąc pełnymi garściami z dorobku tego okresu gotowe rozwiązania kontynuując go jakby, co wydaje się zbyt nachalne i niestosowne zarówno wobec dokonań tego okresu jak i tych, które były pomiędzy nim, a obecnym czasem. Wydaje się bardziej słuszne budowanie mostu łączącego przeszłość ze współczesnością i ta idea przyświecała nam w tworzeniu tego projektu. Dlatego zastany dorobek staraliśmy się traktować z szacunkiem i ingerować w jego formę i strukturę na tyle tylko na ile było to niezbędne dla spełnienie współczesnych potrzeb (np. muzeum), natomiast wprowadzane nowe elementy nawiązują bardziej do idei i przesłań niż gotowych wzorców. Dlatego integralną częścią i bryły projektowanego nowego budynku jak i małej architektury, co z przyczyn technicznych nie zostało wystarczająco pokazane na rysunkach, mają być rośliny, gatunków charakteryzujących rodzaj estetyki secesji, czyli organiczną, finezyjną miękkość linii, zarówno w skali ornamentu zdobniczego jak i w w skali bryły architektonicznej. Nie znaczy to wszystko, że oparliśmy się całkowicie urodzie secesyjnego detalu. Tu i ówdzie dodaliśmy smaczku secesyjnym w formie drobiazgiem.

4. Założenia funkcjonalno przestrzenne dla wariantu II rozwiązania Placu Wojska Polskiego.

Projektując w zastanej tkance miejskiej i utrzymując założenia zawarte w wariancie I, gdzie:
- Plac Sienkiewicza – hałas o mniejszym natężeniu, spokój (sąsiedztwo obiektu sakralnego) – plac zabaw dla dzieci, place rekreacyjne, wypoczynku dla dorosłych.
- Placyk, przesmyk pomiędzy Placem Sienkiewicza a Wojska Polskiego – przedsionek rozdzielający dwie funkcje.
- Plac Wojska Polskiego – hałas o większym natężeniu – imprezy skupiające większą ilość osób.

Plac Wojska Polskiego otrzymuje rangę najważniejszego. Jego wolna przestrzeń pozwala na organizowanie różnych imprez, zarówno kulturalnych jak i rozrywkowych. Bliskie sąsiedztwo projektowanego muzeum i pracowni może być inspiracją do tego aby wyjść w plener z niektórymi wystawami lub warsztatami. W „dniach otwartych”, ważnych dla miasta z okazji festynów itp., kiedy można spodziewać się dużej ilości osób takie zajęcia, pokazy plenerowe mogą stanowić świetną reklamę.

Wąski przesmyk z zarazem także mały placyk pomiędzy Placem Wojska Polskiego a Sienkiewicza swoją aranżacją stanowi niejako zapowiedź tego co się dzieje na placu przed muzeum.
Korzystając z zastanej zabudowy obu placów zarówno przesmyk jak i opracowywany plac podzielono linią, osią na dwie części:
- część ciepła, gdzie dominują materiały i kolory ciepłe np. zieleń, cegła
- część zimna, gdzie zastosowano materiały i kolory zimne np. woda, szkło (plexi)
Dzieląc plac w ten sposób inspirowano się m. in.:
- przebiegiem słońca i gdzie świeci ono najdłużej dając więcej ciepła
- istniejącym już kościołem na Placu Sienkiewicza, który wzniesiono z cegły (materiału w kolorze ciepłym) a przedłużając i załamując oś dzielącą plac Wojska Polskiego kościół znajdzie się po stronie ciepłej.

Przesmyk pomiędzy dwoma placami w tej kompozycji odgrywa także znaczącą rolę. Gdy przypatrzymy się dokładnie na linię dzielącą plac Wojska Polskiego to po jej przedłużeniu przebiega nad kościołem. Właśnie w przesmyku a dokładnie w jego kole ułożonym z witraży następuje zmiana (załamanie) kierunku linii tak aby kościół znalazł się po stronie i ciepłej a plac Sienkiewicza był także podzielony na dwie części.
Plac Sienkiewicza może być zagospodarowany elementami małej architektury w podobny sposób jak plac Wojska Polskiego, oczywiście elementy te powinny zgadzać się z jego funkcją zabawową i rekreacyjną.
4.1. Elementy małej architektury, kompozycji dla II wariantu rozwiązania placu Wojska Polskiego.

Na placu oprócz osi dzielącej go na dwie części przeciwstawiono sobie dwa elementy:
1. Zieleń, która dominuje po prawej stronie placu – części ciepłej placu
2. Wodę, która dominuje po lewej stronie placu – części zimnej placu
Zieleń występuje w postaci nasadzeń krzewów zimozielonych, oraz żywopłotu, jedynym akcentem wśród zieleni jest świerk, choinka, która w okresie świątecznym może być także ozdobą placu.
Krzewy posadzono w stałych klombach wykonanych z cegły klinkierowej, ewentualnie mogą być one murowane, oklejone klinkierową płytką elewacyjną.
W pobliżu pergoli, projektuje się zieleń pnącą, która wspinając się po nich daje cień i schronienie przed słońcem dla osób korzystających z placu. Siedząc pod pergolami można miło spędzić czas np. grając w szachy, może to być jeden z elementów integrujący mieszkańców.

Woda jako element zimny znajduje się po lewej stronie placu pod postacią fontann i tafli wody, zamkniętych podobnie jak zieleń w "klomby".

Elementy zieleni i wody "spotykają się" w północno-zachodnim narożniku placu, gdzie jest ich kulminacja, duża fontanna, otoczona częściowo krzewami, jednocześnie fontanna stanowi zakończenie linii podziału.
Nie bez przyczyny nastąpiło połączenie obu tych zjawisk przyrody, ponieważ zarówno jedno jak i drugie daje człowiekowi ulgę w czasie upalnych dni.

Trzecim elementem kompozycji placu Wojska Polskiego są ścianki (o wymiarach 4,0m x 10,0m) ustawione po jego jednej i drugiej stronie, stanowią one niejako sztuczną pierzeją, która jest odpowiedzią na istniejące pierzeje kamieniczek:
- po stronie ciepłej ścianki wykończone materiałami w kolorze ciepłym cegła lub elewacyjna płytka klinkierowa.
Ścianki posiadają otwory "okna kamienic" w których przewidziano:
Siedziska służące jako ławki
Gablotę stanowiącą namiastkę informacji turystycznej np. z mapą miasta itp.
Miejsca na płaskorzeźby wykonane w różnym materiale (beton, metal), które mogą być ozdobą placu
- po stronie zimnej przeźroczyste ścianki wykonane z barwionego hartowanego szkła lub pleksy mocowanych na konstrukcji stalowej lub aluminiowej. Ścianki (o wymiarach 4,0m x 10,0m) ustawione w wodzie także posiadają otwory w które wkomponowano małe fontanny.
Ścianki tworząc sztuczną pierzeję odcinają wizualnie plac przeznaczony dla ruchu pieszego od ulicy z i parkingu z ruchem kołowym.
4.1.1. Posadzka, chodniki placu
Posadzka placu dostosowana jest do narzuconego podziału.
- strona ciepła wykonana z elementów w kolorach ciepłych, czerwień, pomarańcz, ciepłe brązy – mogą to być np. klinkierowe elementy posadzkowe.
- strona zimna to kolory zimne szary, szary wpadający w granat np. nawierzchnia granitowa.
Oś placu Wojska Polskiego zaakcentowana witrażami, wykonanymi z barwionego hartowanego lub zbrojonego szkła. Rozgałęzienie w środku placu linii witraży prowadzi do muzeum.

Atrakcją posadzki może być podświetlenie posadzkowych witraży od spodu.
Okrągły witraż zaprojektowano także w posadzce "przesmyku" gdzie w jego centralnym punkcie linia podziału zmienia swój kierunek.
Chodniki przy istniejących kamieniczkach w kolorze ciepłym np. brudny żółty, piaskowy.
4.2. Rozwiązania komunikacyjne

W wariancie II zagospodarowania Placu Wojska Polskiego nie zmienia się układu komunikacyjnego, proponuje się tradycyjne miejsca postojowe rozmieszczone wokół placu, zaprojektowano 68 miejsc w tym 7 dla osób niepełnosprawnych.
W celu zwiększenia bezpieczeństwa pieszych, projektuje się "garby" stanowiące przejścia dla pieszych.
"Garby" wykonane z elementów w kolorze chodnika a pasy wykonane z elementów w kolorze adekwatnym do koloru posadzki do jakiej prowadzą.
5. Opis elementów projektu
5.2.Budynek USC
-budynek piętrowy, podpiwniczony, z dachem w części stromym, w części płaskim, z poddaszem użytkowym
-architektura budynku w swojej rzeźbie nawiązuje luźno do okresu secesji poprzez miękkość linii kształtujących obrysy kondygnacji, schodów wewnętrznych oraz części okien
-konstrukcja: tradycyjna, ściany konstrukcyjne murowane, słupy, podciągi, nadproża, żelbetowe wylewane lub stalowe, stropy żelbetowe prefabrykowane lub wylewane, dachy
płaskie na stropie żelbetowym i szklane, dach stromy drewniano-stalowy lub stalowy, schody żelbetowe wylewane
-elementy wykończenia:
-podłogi w hallach, korytarzach, pomieszczeniach sanitarnych i socjalnych posadzki kamienne lub ceramiczne, w garażu i pomieszczeniach technicznych i gospodarczych posadzki ceramiczne, w sali wielofunkcyjnej, sali toastów i galerii sali wielofunkcyjnej podłoga drewniana, parkietowa
-tynki wewnętrzne- do uzgodnienie przy projektowaniu aranżacji i wystroju wnętrz
-tynki zewnętrzne- mineralne gładkie
-okładziny wewnętrzne -w pomieszczeniach sanitarnych, częściach mokrych pomieszczeń socjalnych i gospodarczych płytki ceramiczne glazurowane, w pozostałych zgodnie z projektami wystroju i aranżacji wnętrz z zastrzeżeniem, że w sali wielofunkcyjnej i galerii z zachowaniem wymogów akustyki stosownych do funkcji
-okładziny zewnętrzne -ściany odkryte piwnic, cokoły oraz słupki i cokoły ogrodzenia obłożone płytkami klinkierowymi w kolorze żółtym, lub płytkami z kamienia sztucznego w systemie NOVABRIK
-jako element okładziny należy również traktować rośliny pnące ( bluszcze i winobluszcze zimozielone) oplatające zewnętrzne słupy i belki żelbetowe ( w wypadku zastosowania stalowych należy obudować zapewniając roślinom odpowiednie podłoże do wczepiania się )
-stolarka okienna
wszystkie okna poza oknami witrażowymi, drewniane indywidualne
-okna witrażowe
-nazywamy je witrażowymi umownie, gdyż tradycyjne witraże przewidujemy tu tylko alternatywnie
-zasadniczo przewidujemy wykonanie tych dwóch przeszkleń elewacji zachodniej jako witraże wirtualne, co miałoby polegać na wykonaniu specjalnych szyb działających jak dwustronne ekrany, na których wyświetlane byłyby obrazy witraży i malowideł Józefa Mehoffera, dobierane tematycznie stosownie do odbywających się wewnątrz imprez i uroczystości lub pór roku, bądź według innego klucza.
-w przypadku gdyby ten pomysł okazał się zbyt drogi w realizacji, wtedy przewidujemy zamiennie wykonanie tradycyjnych witraży ( kopie witraży, lub malowideł mistrza)
-stolarka drzwiowa
-wewnętrzna drewniana
-zewnętrzna drewniana lub aluminiowa
-inne
-balustrady schodów i galerii, czego z przyczyn technicznych nie pokazujemy na rysunkach i wizualizacjach, należy wykonać jako stalowe, kute, o miękkich liniach roślinnego motywu
-obudowę oświetlenia nad ladą szatni w hallu parteru, przenikającą się jakby z elementami
konstrukcyjnymi, przewiduje się wykonać ze szkła typu plexi z wtopionym lub naklejonym secesyjnym motywem zdobniczym wykonanym np. z cyny lub mosiądzu
5.3. Muzeum
Rozwiązania funkcjonalno-przestrzenne i architektoniczne.
Dla potrzeb muzeum adaptuje się także dziedziniec wewnętrzny spełniający rolę dostaw eksponatów do muzeum i wystaw imprez muzealnych. Do dziedzińca dotrzeć można istniejącą bramą w parterze projektowanej części biurowej lub przechodząc przez muzeum.
Takie rozwiązanie komunikacyjne daje nam swobodę gospodarowania tą otwartą częścią budynku. Jeśli organizowana na nim jest impreza otwarta zainteresowani mogą napływać z dwóch kierunków, a jeśli jest to impreza zamknięta wchodzimy tam w kontrolowany sposób przez hall muzeum.
Adaptując się do zastanej przestrzeni dziedzińca wykorzystano istniejący komin, który potraktowano jako namiastkę wieży idąc dalej ta drogą na tej namiastce wieży zaprojektowano płaskorzeźbę będącą namiastką zegara, ale nie jest to typowy zegar. Pozwolimy sobie zaproponowac nazwę dla tej płaskorzeźby: "Rozbity zegar"

"Rozbity zegar" ma stanowić niejako punkt identyfikacyjny dla mogących odbywać się tu imprez a także punkt spotkań mieszkańców, np. "... spotkajmy się pod rozbitym zegarem... "
Dla ułatwienia komunikacji w budynku zaprojektowano zewnętrzny dźwig osobowy, który umożliwi odwiedzanie budynku także osobom niepełnosprawnym. Z windy do budynku na poszczególne poziomy prowadzą kładki. Dodatkowym elementem uatrakcyjniającym bryłę dźwigu może być witraż umieszczony w części szklanej, lub "żywy witraż" – lustro, które będzie odbijać to co odbywa się na dziedzińcu.
Na kondygnacji poddasza zaprojektowano lukarny aby poprzez jedną z nich umożliwić swobodne wejście do wnętrza budynku.

W budynku zastosowano dwa podziały:
1. Podział pionowy, który podzielił budynek na części:
muzealną – trzy poziomy
biurową – dwa poziomy
pracownie – dwa poziomy
magazynową – istniejący garaż, do którego dostęp jest poprzez przebudowaną bramę od strony dziedzińca.
Wyżej wymienione części komunikacyjnie powiązane ze sobą. Taki podział pozwala uniknąć pomyłek np. wchodzenia do biur „nieoczekiwanych gości”

2. Podział poziomy dotyczy głównie części muzealnej gdzie zastosowano gradację pomieszczeń ze względu na ich charakter pomieszczenia a także na częstotliwość odwiedzin przez gości.
Poziom parteru
szatnia wraz z punktem informacji turystycznej, sale wystaw czasowych.
Poziom I piętra
- sale wystaw przeznaczone m.in. na kartony
Ze względu na dużą wysokość kartonów, większą od wysokości kondygnacji projektuje się otwory w stropie nad I piętrem, gdzie obudowana konstrukcja Stanowic będzie stelaż dla umieszczenia tych eksponatów.
Poziom poddasza
- ekspozycje stałe związane z Turkiem.

Miejscowe wyniesienia posadzki związane z umieszczeniem kartonów na niższej kondygnacji proponuje się wykorzystać na stałe stoły, na których umieszczone będą eksponaty. Dodatkowo projektuje się oświetlone ścianki boczne tych podestów, stołów co ma na celu uatrakcyjnienie tych pomieszczeń.
Jeśli pozwoli na to Konserwator Zabytków, projektuje się nową klatkę schodową, która w charakterze i materiałach nawiązywać będzie do istniejących schodów.
Na każdej z kondygnacji projektuje się sanitariaty.

Część biurowa dwukondygnacyjna, pomieszczenia rozmieszczone wzdłuż segmentu adaptowane w zależności od potrzeb. Ten segment budynku posiada własną klatkę schodową.

Część pracowni, tutaj także zaprojektowano wejście z dziedzińca zarówno w parterze jak i na piętrze projektuje się pracownie. Dodatkowym atutem funkcji w tej części budynku jest to, że zajęcia na parterze mogą być przeniesione na wewnętrzny dziedziniec natomiast zajęcia na piętrze mogą powiększyć swoja przestrzeń o zaprojektowany taras.
Poddasza części z pracowniami przeznaczone są na magazyny dla potrzeb pracowni.

Rozwiązania materiałowe
Projektuje się elewacje z materiałów tradycyjnych, takich jak tynk szkło, nawiązujących do zastanej sytuacji, zarówno charakter, kształt, architektura, wykończenie istniejących i projektowanych elementów ma nawiązywać do charakteru miejsca.
RONET - Zbigniew Filipek Biuro: 32-020 Wieliczka, ul. Zacisze 16, NIP: 677-133-92-83,
Konto bankowe: BANK PEKAO SA 03 1240 1431 1111 0010 2980 4734, tel: 608 835 030,
e-mail: ronet@ronet.pl, poczta@ronet.pl