Opracowanie koncepcji architektoniczno-urbanistycznej rewitalizacji miasta Turku w celu nadania jednolitego charakteru architektoniczno-urbanistycznego oraz artystycznego związanego z działalnością Józefa Mehoffera.
I nagroda

<<< powrót
  • Biuro Architektoniczne „Limba” s.c. Anna i Juliusz Husarscy
Skład zespołu:
  • arch. Anna Husarska  
  • arch. Anna Czajka  
  • arch. Agata Przewrocka  
  •  
  • konsultacja konstrukcyjna:  
  • inż. Hanna Rokosz 
1.Opis idei

Główną ideą projektu rewitalizacji centrum miasta Turku jest nadanie mu charakteru związanego z osobą, działalnością i epoką Józefa Mehoffera.
Inspiracją projektantów były motywy secesyjne, charakterystyczne dla artysty, takie jak:
skrzydła ważki, (takie jak na obrazie Mehoffera "Dziwny Ogród") płatki kwiatów- irysów, witraż i podziały różnokolorowych szybek witraży.

Głównym motywem posadzki Rynku (Pl. Wojska Polskiego) oraz Parku (Pl. Sienkiewicza) jest witrażowy obraz irysa, którego kwiat znajduje się na Rynku, a łodyga prowadzi poprzez park, obok Kościoła , do Pałacu Ślubów. Kwiat ten łączy obydwa wnętrza, i sugeruje poznawczo-kulturalny spacer po centrum miasta, ciągiem spacerowym od budynku Ratusza- Muzeum, poprzez dzieła Mehoffera w Kościele, do zwiedzenia Pałacu Ślubów- Galerii Witrażu.

Ideą urbanistyczną jest połączenie za pomocą wspólnego motywu posadzki obydwu wnętrz – Rynku i Parku- we wspólny Salon Miasta.
Jedność tych dwóch wnętrz podkreślać ma również zaprojektowany jednolity wystrój o charakterze nawiązującym do witrażu i secesji, na który składają się:
lampy parkowe, ławki, kosze na śmieci, kwietniki, stolarka witryn sklepowych, murki i parawany.

Ideą architektoniczną jest czytelne nawiązanie proponowanej formy architektonicznej do witrażu Mehoffera oraz do epoki Secesji, unikając jednak płytkiej i cepeliowskiej stylizacji na epokę dawną, lecz wyrażenie tej idei językiem współczesnej architektury, szanującej kontekst w jakim się znalazła.
2.Opis rozwiązań urbanistycznych

Koncepcja dla Rynku.

Projekt posadzki Rynku stanowi witrażowy kwiat.
Jego płatki są rozłożone równomiernie, zachęcając do kontemplacji elewacji kamieniczek.
Część wzoru posadzki stanowi prosty linearny podział "witrażu", nawiązujący do historycznego, regularnego układu urbanistycznego Rynku. Linie prowadzą nas do bram kamieniczek, do głównego wejścia Ratusza.
Jedynie w części Pd- Wsch wzór posadzki prowadzi ciągiem spacerowym w kierunku Kościoła oraz w kierunku drugiego parkowego wnętrza.
Projekt w dużej mierze zachowuje dotychczasowy charakter Rynku, duża część "płatków" jest przeznaczona na kompozycje roślinne, które dotychczas także zdobiły Rynek.
Część przestrzeni będzie wybrukowana, jako miejsce innych aktywności , jak np. występy teatrów ulicznych.
W centrum pozostawiono fontannę, nieco rozbudowaną o motyw secesyjnej linii- "wstążki". Wokół niej znajdują się liczne siedziska.
Również wokół płyty Rynku dodano nowe ławki i kosze na śmieci. Proponuje się pozostawić dotychczasowe, piękne latarnie. Zaprojektowano uzupełnienie zadrzewienia Rynku.
Na pierzejach Rynku, a także Parku, zaproponowano wymianę dotychczasowych, przypadkowych witryn sklepowych, na stolarkę nawiązującą do secesji. Projektanci przygotowali kilka wzorów tych witryn do wyboru- tak aby zachować różnorodność i bogactwo pierzei.
Dodatkowo zaprojektowano secesyjne kwietniki podokienne- stanowiące całość z pozostałymi elementami wyposażenia tych przestrzeni publicznych.
Wokół Rynku jako formę ruchu przewidziano ciąg pieszo- jezdny.
Jako materiały proponuje się bruki kamienne: szary granit na ciągi pieszo jezdne, bruki wapienne lub jasno kremowy granit na ciągi piesze, bruk sjenit na ciemnoszary wzór posadzki i ścieżki w parku. Obramienie fontanny jest kontynuowane z płyt z ciemno szarego lub czarnego marmuru. Rzeźbiona secesyjna "wstążka" umieszczona w fontannie będzie wykonana z białego betonu na bazie cementu portlandzkiego aalborg white.

Koncepcja dla Parku.

Wzór posadzki Parku jest to ciąg dalszy wzoru witrażowego kwiatu – jego łodyga, liście i korzenie, które biorą początek z elewacji Pałacu Ślubów. Główny ciąg pieszy mija Kościół, i w formie alei głównej prowadzi do Pałacu. Z niego rozchodzą się mniejsze ścieżki rekreacyjne. Park wzbogacono o nowe, liczne ławki w interesującym secesyjnym kształcie, nowe lampy parkowe i kosze na śmieci.
Wokół Parku zaproponowano murki o zmiennej wysokości- niższe, otwierające się na interesujące, zabytkowe elementy pierzei Placu, a wyższe osłaniające od większego ruchu samochodowego i mniej atrakcyjnych widoków.
Wokół Parku przewidziano ciąg pieszo- jezdny, lecz między ulicą Uniejowską a Ogrodową pozostawiono normalny ruch samochodowy.
Nie przewiduje się dosadzeń nowych wysokich drzew, natomiast planuje się wzbogacenie rzeźby terenu, niewielkie trzy pagórki osłaniające od ulicznego ruchu od strony zachodniej, dosadzenia kwiatów i krzewów.
Nowe lampy i kosze na śmieci będą wykonane ze szlachetnej patynowanej stali, natomiast ławki z białego betonu wykładanego drewnem egzotycznym.
3. Opis rozwiązań architektonicznych

Ratusz- adaptacja dla potrzeb Muzeum

Projekt zakłada zaspokojenie wszelkich potrzeb lokalowych, funkcjonalnych i przestrzennych Muzeum, przy spełnieniu wszystkich przepisów Prawa budowlanego dla tego typu obiektów.
Aby cel ten osiągnąć w sposób prosty i skuteczny, bez naruszania elewacji, struktury wewnętrznej i podziałów zabytkowego obiektu, zaprojektowano dwukondygnacyjny krużganek wokół wewnętrznego dziedzińca Ratusza.

Krużganek posiada lekką, stalową konstrukcję, przeszklone ściany i stropy, co nie zaciemnia pomieszczeń Ratusza i nie zaburza odbioru zabytkowej bryły. Przeciwnie, podnosi jego rangę i lepiej wyodrębnia przytulne wnętrze dziedzińca. Motywem mehofferowskim jest secesyjna linia podziału przeszkleń, będąca podporą dla pnączy zdobiących powstały dziedziniec a także podobna secesyjna linia będąca oświetleniem w posadzce.

Krużganek zapewnia dostęp do wszystkich pomieszczeń, właściwą komunikację i umożliwia jednokierunkowy bezkolizyjny ruch zwiedzających:
-na parterze -informacja turystyczna, szatnia, wystawy czasowe,
-na piętrze- obszerna mediateka (sala z komputerami, małe kino), wielka ekspozycja mehofferowska z salą dwukondygnacyjną,,
-pracownie witrażu ,szkła i tkactwa są dostępne bądź w trakcie zwiedzania, bądź oddzielnie w ramach zajęć,
-na poddaszu- jest to rozwiązanie opcjonalne- wystawa archeologiczna- pradzieje, oraz widok z antresoli na salę z wielkimi kartonami Mehoffera.

Celem ekspozycji największych kartonów Mehoffera (do 4,5m wysokości) proponuje się usunięcie stropu (przy pozostawieniu konstrukcji więźby drewnianej) nad jedną z sal i stworzenie sali dwukondygnacyjnej, opcjonalnie do oglądania także z antresoli.
Użytkowanie garaży jako przestrzeni magazynowej Muzeum bezwzględnie wymaga wylania nad nimi nowej płyty stropowej. Wobec powstania tej nowej powierzchni, projekt przewiduje wykorzystanie jej jako tarasu z dachem zielonym, a krużganek w tym miejscu będzie zakończony kawiarnią, gdzie będzie można odpocząć po lub w trakcie zwiedzania.

Przestrzeń dziedzińca wewnętrznego została podzielona na część gospodarczą - podjazdu do magazynów muzeum, wyłożonego kostką brukową oraz kameralny kwadratowy dziedziniec wypoczynkowy, wyłożony kostką brukową drewnianą ,gdzie mogą odbywać się artystyczne warsztaty plenerowe.

Pałac Ślubów- Galeria Witrażu

Założeniem projektu było stworzenie miejsca o istotnym znaczeniu dla mieszkańców, gdzie rozgrywają się najważniejsze życiowe momenty, miejsca reprezentacyjnego, a równocześnie mającego znaczenie w życiu kulturalnym miasta.
Całość kompozycji budynku przecina oś główna- rozpięta między dwoma wejściami głównymi- od strony Parku oraz od strony ogrodu, gdzie znajduje się wejście oraz podjazd dla samochodów młodej pary i gości.

W ten sposób mając dwa równorzędne wejścia główne, Pałac jest przygotowany na dwa scenariusze- przyjazd gości samochodami, a także przejście piesze od strony Kościoła czy Rynku.
Główną przestrzenią, która wita przychodzących, jest obszerny holl główny.
Atrakcją tego miejsca jest szeroka pochylnia, prowadząca na piętro.
Pochylnia ta ma wiele funkcji- oznacza nie tylko łatwy dostęp dla osób niepełnosprawnych (przepisowe 8% nachylenia), ale przede wszystkim stanowi niezwykle atrakcyjną oprawę dla uroczystego wejścia pary młodej i gości łagodnym spacerem w pięknej scenerii do Sali ślubów.

Równocześnie przestrzeń ta ma wielkie znaczenie dla potrzeb wystawienniczych Galerii Witrażu. Należy pamiętać, że witraż jest techniką związaną ściśle z architekturą, projekty witraży często mają duże rozmiary i powinny być prezentowane w miejscach zapewniających odpowiednią przestrzeń ekspozycji. Dlatego pewna część ekspozycji Galerii- największe witraże będą mogły być podziwiane właśnie z holu głównego i podczas spaceru pochylnią.

Na piętrze budynku znajduje się przede wszystkim obszerna i wysoka Sala Ślubów, mieszcząca około 150 osób, która jest równocześnie główną Salą Wystawową Galerii,i dowolnie może także pełnić inne funkcje kulturalne, takie jak wernisaże, koncerty, przedstawienia.

Forma budynku jest jednoznacznym współczesnym przekazem na temat secesyjnego mehofferowskiego witrażu. Całą elewację, i część stropu stanowi witrażowa ściana.
Budynek nawet w widoku z góry posiada organiczny, secesyjny kształt- kształt motyla z witrażowym wzorem na skrzydle.

Kolorystyka Pałacu Ślubów to biel, z akcentami w wielu odcieniach delikatnego oranżu- koloru ulubionego przez Mehoffera i często dominującego w projektach jego witraży.

Witrażowy wzór otworów na elewacji frontowej jest bezpośrednio inspirowany organicznymi motywami witraży Józefa Mehoffera,
a kształt rzutu budynku- "motylek" z witrażowym skrzydłem może stać się wręcz rozpoznawalnym logo Galerii Witrażu.
RONET - Zbigniew Filipek Biuro: 32-020 Wieliczka, ul. Zacisze 16, NIP: 677-133-92-83,
Konto bankowe: BANK PEKAO SA 03 1240 1431 1111 0010 2980 4734, tel: 608 835 030,
e-mail: ronet@ronet.pl, poczta@ronet.pl