|
Konkurs na opracowanie koncepcji urbanistyczno-architektonicznej Centrum Kongresowego w Krakowie II Nagroda <<< powrót |
[ Powiększenie ]
- Biuro Projektów Budownictwa Ogólnego "Budopol" SA
- autorzy:
- arch. Michał Tatjewski
- arch. Maciej Kowalczyk
- arch. Paweł Gumuła
- współpraca autorska:
- arch. Daniel Frąc
- arch. Emma Roskowińska
- arch. Ewa Tatara
- akustyka:
- Ewa Więckowska-Kosmala
- Magdalena Czechowska
- elektroakustyka:
- Tadeusz Fidecki
- technologia sceny:
- Zbigniew Kośka
[ Powiększenie ]
Opinia Jury - Nagroda II
Praca nr 17
Praca reprezentuje zasadę podziału kubatury na dwie strefy: masywny cokół i wypiętrzone na nim prześwietlone bryły sal. Służy to, prawidłowemu w ocenie Jury, rozdrobnieniu skali obiektu, czyniąc z niego zespół świadomie ukształtowanych form.
Praca otrzymuje II nagrodę za:
- wzorowy warsztat i nowatorstwo zaproponowanych rozwiązań prowadzące do powstania czytelnego znaku w pejzażu historycznego miasta jednoznacznie kojarzącego sięze współczesnym obiektem kultury.
- Właściwe decyzje urbanistyczne, wybór głównych kierunków wejść do budynku, powiązanie budynku z rzeką, wytworzenie placu wejściowego o skali adekwatnej do rangi obiektu, stworzenie otwartej przestrzeni publicznej o cechach widokowych.
- Poetyckość i klarowność wnętrz i dyspozycji funkcjonalnych.
- Zapewnienie elastyczności wykorzystania obiektu w zależności od zmiennych potrzeb.
- Unikatowe w skali światowej rozwiązanie współczesnej Sali z unikalnym widokiem na Wawel
Praca jest wzorowym przykładem wysokiego warsztatu i rzeczowego, pozbawionego efekciarstwa opracowania konkursowego o czytelnej spójności i konsekwencji przekazu od idei przez rysunki podstawowe do rozwiązań wnętrz Sali.
Opinia eksperta:
Uwaga generalna:
- Zmienność warunków akustycznych i możliwości osiągnięcia oczekiwanych parametrów akustycznych rozwiązane zgodnie z zasadami sztuki, choć każda z nagrodzonych prac rozwiązuje to innymi metodami technicznymi.
- Warunki widoczności i teoretyczna przewyżka zgodna z oczekiwaniami zamawiającego.
- Funkcje technologiczne podłogi estrady i jej otoczenia zgodne z oczekiwaniami zamawiającego.
Praca nr 17
- największa z zaproponowanych czynna kubatura akustyczna
- duża staranność rozwiązania trudnych elementów otoczenia estrady (oświetlenie, wentylacja)
- ciekawy sposób realizacji zmienności akustyki
Praca nr 17
Praca reprezentuje zasadę podziału kubatury na dwie strefy: masywny cokół i wypiętrzone na nim prześwietlone bryły sal. Służy to, prawidłowemu w ocenie Jury, rozdrobnieniu skali obiektu, czyniąc z niego zespół świadomie ukształtowanych form.
Praca otrzymuje II nagrodę za:
- wzorowy warsztat i nowatorstwo zaproponowanych rozwiązań prowadzące do powstania czytelnego znaku w pejzażu historycznego miasta jednoznacznie kojarzącego sięze współczesnym obiektem kultury.
- Właściwe decyzje urbanistyczne, wybór głównych kierunków wejść do budynku, powiązanie budynku z rzeką, wytworzenie placu wejściowego o skali adekwatnej do rangi obiektu, stworzenie otwartej przestrzeni publicznej o cechach widokowych.
- Poetyckość i klarowność wnętrz i dyspozycji funkcjonalnych.
- Zapewnienie elastyczności wykorzystania obiektu w zależności od zmiennych potrzeb.
- Unikatowe w skali światowej rozwiązanie współczesnej Sali z unikalnym widokiem na Wawel
Praca jest wzorowym przykładem wysokiego warsztatu i rzeczowego, pozbawionego efekciarstwa opracowania konkursowego o czytelnej spójności i konsekwencji przekazu od idei przez rysunki podstawowe do rozwiązań wnętrz Sali.
Opinia eksperta:
Uwaga generalna:
- Zmienność warunków akustycznych i możliwości osiągnięcia oczekiwanych parametrów akustycznych rozwiązane zgodnie z zasadami sztuki, choć każda z nagrodzonych prac rozwiązuje to innymi metodami technicznymi.
- Warunki widoczności i teoretyczna przewyżka zgodna z oczekiwaniami zamawiającego.
- Funkcje technologiczne podłogi estrady i jej otoczenia zgodne z oczekiwaniami zamawiającego.
Praca nr 17
- największa z zaproponowanych czynna kubatura akustyczna
- duża staranność rozwiązania trudnych elementów otoczenia estrady (oświetlenie, wentylacja)
- ciekawy sposób realizacji zmienności akustyki
[ Powiększenie ]
idea:
kryształy dźwięku
skała, kamień, kryształ.
dźwięk, głos, muzyka.
forma:
muzyczna grota
z kamiennego wzgórza wykrystalizowały
proste bryły, w których wnętrzach ukryte
są złote groty przepełnione słowem
i dźwiękiem
koloryt:
biel wapienia i „stare złoto”
szlachetne, tradycyjne materiały i barwy,
zaczerpnięte z kolorytu starego
Krakowa, złożone we współczesną
i niepowtarzalną formę
ikona:
sala z widokiem na Wawel
unikatowa w skali światowej sala, gdzie
tłem dla artystów i prelegentów jest
widok na Wzgórze Wawelskie i Wisłę
u jego stóp
miejsce:
plac nad Wisłą
ogólnodostępny plac miejski na dachu
niskiej części Centrum Kongresowego,
miejsce spotkań i punkt widokowy na
Wawel, Wisłę, Klasztor Na Skałce
kryształy dźwięku
skała, kamień, kryształ.
dźwięk, głos, muzyka.
forma:
muzyczna grota
z kamiennego wzgórza wykrystalizowały
proste bryły, w których wnętrzach ukryte
są złote groty przepełnione słowem
i dźwiękiem
koloryt:
biel wapienia i „stare złoto”
szlachetne, tradycyjne materiały i barwy,
zaczerpnięte z kolorytu starego
Krakowa, złożone we współczesną
i niepowtarzalną formę
ikona:
sala z widokiem na Wawel
unikatowa w skali światowej sala, gdzie
tłem dla artystów i prelegentów jest
widok na Wzgórze Wawelskie i Wisłę
u jego stóp
miejsce:
plac nad Wisłą
ogólnodostępny plac miejski na dachu
niskiej części Centrum Kongresowego,
miejsce spotkań i punkt widokowy na
Wawel, Wisłę, Klasztor Na Skałce
[ Powiększenie ]
urbanistyka
Forma zewnętrzna tworząca pierzeje wzdłuż ulic. W miejscu spotkania najważniejszych pierzei główne wejście do budynku, zwrócone do Wisły i skrzyżowania ul. Monte Cassino i Konopnickiej. Skala budynku dostosowana do wielkości Ronda Grunwaldzkiego. Lokalna dominanta przestrzenna ustanawiająca ważny element miastotwórczy nad Wisłą, dobrze widoczna z Wawelu.
plac miejski i promenada
Działanie miastotwórcze poprzez otwarcie się budynku na zewnątrz oraz wykreowanie nowej przestrzeni publicznej ogólnodostępnej. Założono powstanie promenady prowadzącej nad Wisłę ku bulwarowi i przystani tramwaju wodnego. Przerzucona nad tunelem i wykopem ul. Konopnickiej promenada spina Bulwary Wiślane z Centrum Kongresowym. Z drugiej strony budynek tworzy własny, lecz ogólnodostępny plac – taras widokowy na dachu części niskiej, dostępny poprzez pochylnię i łagodne schody terenowe. W ten sposób zostaje wykreowane nowe, rozpoznawalne miejsce w mieście, atrakcyjne dla mieszkańców i turystów. Podniesienie placu o 10 m ponad rondo zapewnia odwiedzającym lepszy widok na Wisłę i Wawel, jednocześnie odcinając od nieprzyjaznej przestrzeni dużego węzła komunikacyjnego.
Forma zewnętrzna tworząca pierzeje wzdłuż ulic. W miejscu spotkania najważniejszych pierzei główne wejście do budynku, zwrócone do Wisły i skrzyżowania ul. Monte Cassino i Konopnickiej. Skala budynku dostosowana do wielkości Ronda Grunwaldzkiego. Lokalna dominanta przestrzenna ustanawiająca ważny element miastotwórczy nad Wisłą, dobrze widoczna z Wawelu.
plac miejski i promenada
Działanie miastotwórcze poprzez otwarcie się budynku na zewnątrz oraz wykreowanie nowej przestrzeni publicznej ogólnodostępnej. Założono powstanie promenady prowadzącej nad Wisłę ku bulwarowi i przystani tramwaju wodnego. Przerzucona nad tunelem i wykopem ul. Konopnickiej promenada spina Bulwary Wiślane z Centrum Kongresowym. Z drugiej strony budynek tworzy własny, lecz ogólnodostępny plac – taras widokowy na dachu części niskiej, dostępny poprzez pochylnię i łagodne schody terenowe. W ten sposób zostaje wykreowane nowe, rozpoznawalne miejsce w mieście, atrakcyjne dla mieszkańców i turystów. Podniesienie placu o 10 m ponad rondo zapewnia odwiedzającym lepszy widok na Wisłę i Wawel, jednocześnie odcinając od nieprzyjaznej przestrzeni dużego węzła komunikacyjnego.
[ Powiększenie ]
forma zewnętrzna
Rozwiązanie bryłowe polegające na rozdrobnieniu skali przez wydzielenie bryły cokołowej oraz dwóch stojących na niej wielościanów różnej wysokości i gabarytu. Wprowadzenie zieleni na dach integruje go z otoczeniem.
Rozwiązanie bryłowe polegające na rozdrobnieniu skali przez wydzielenie bryły cokołowej oraz dwóch stojących na niej wielościanów różnej wysokości i gabarytu. Wprowadzenie zieleni na dach integruje go z otoczeniem.
[ Powiększenie ]
forma wewnętrzna
Wnętrza foyer i sal budowane w podobny sposób, lecz różniące się zasadniczo nastrojem i kolorytem. Foyer o tonacji ciepłej, złamanej bieli wapienia to nieregularna przestrzeń rozświetlona światłem wpadającym przez szczeliny w stropie – wielkie świetliki stanowiące połączenie z placem znajdującym się powyżej, na dachu. Ukryte w białych, błyszczących bryłach wnętrza sal w formie złotych grot przepełnionych sztuką i kulturą. Ściany i sufit pokryte sklejką liściastą w kolorze starego, spatynowanego złota. W Sali Audytoryjnej tłem dla występujących artystów i prelegentów jest wielkie okno z widokiem na Wzgórze Wawelskie. Niepowtarzalny zarówno w dzień jak i wieczorem widok czyni Salę Audytoryjną i całe Centrum Kongresowe jedynymi w swoim rodzaju, nowym symbolem Krakowa i Polski.
Wnętrza foyer i sal budowane w podobny sposób, lecz różniące się zasadniczo nastrojem i kolorytem. Foyer o tonacji ciepłej, złamanej bieli wapienia to nieregularna przestrzeń rozświetlona światłem wpadającym przez szczeliny w stropie – wielkie świetliki stanowiące połączenie z placem znajdującym się powyżej, na dachu. Ukryte w białych, błyszczących bryłach wnętrza sal w formie złotych grot przepełnionych sztuką i kulturą. Ściany i sufit pokryte sklejką liściastą w kolorze starego, spatynowanego złota. W Sali Audytoryjnej tłem dla występujących artystów i prelegentów jest wielkie okno z widokiem na Wzgórze Wawelskie. Niepowtarzalny zarówno w dzień jak i wieczorem widok czyni Salę Audytoryjną i całe Centrum Kongresowe jedynymi w swoim rodzaju, nowym symbolem Krakowa i Polski.
[ Powiększenie ]
struktura funkcjonalna
Wejście główne do budynku zlokalizowane w narożniku od strony ulicy Konopnickiej i podkreślone przez głęboki trójkątny podcień. Wejście z promenady prowadzącej z bulwarów nad Wisłą do obszernego foyer pełniącego funkcje recepcyjne, wystawowe, informacyjne. Budynek podzielony na trzy części związane z głównymi salami: Salą Audytoryjną, Dużą Salą Teatralną oraz Salami Kameralną i Konferencyjnymi. Pomiędzy nimi zorganizowane przestrzenie komunikacyjne obsługujące widzów oraz osoby odwiedzające Centrum. Wejście dla artystów i obsługi umieszczone od ulicy Barskiej. Również od tej strony dwa wjazdy do garaźu podziemnego, podjazd zaopatrzeniowy oraz dwa podjazdy VIP. Idea widoku na Wawel z widowni największej sali uniosła Salę Audytoryjną o 10m do góry. Sala Duża oraz Sala Kameralna zostały natomiast zagłębione do poziomu dolnego foyer w celu optymalnego powiązania z częścią zapleczową i sobą nawzajem.
Wejście główne do budynku zlokalizowane w narożniku od strony ulicy Konopnickiej i podkreślone przez głęboki trójkątny podcień. Wejście z promenady prowadzącej z bulwarów nad Wisłą do obszernego foyer pełniącego funkcje recepcyjne, wystawowe, informacyjne. Budynek podzielony na trzy części związane z głównymi salami: Salą Audytoryjną, Dużą Salą Teatralną oraz Salami Kameralną i Konferencyjnymi. Pomiędzy nimi zorganizowane przestrzenie komunikacyjne obsługujące widzów oraz osoby odwiedzające Centrum. Wejście dla artystów i obsługi umieszczone od ulicy Barskiej. Również od tej strony dwa wjazdy do garaźu podziemnego, podjazd zaopatrzeniowy oraz dwa podjazdy VIP. Idea widoku na Wawel z widowni największej sali uniosła Salę Audytoryjną o 10m do góry. Sala Duża oraz Sala Kameralna zostały natomiast zagłębione do poziomu dolnego foyer w celu optymalnego powiązania z częścią zapleczową i sobą nawzajem.
[ Powiększenie ]
zagospodarowanie terenu
Cel projektu to powiązanie Centrum Kongresowego z przeciwległym brzegiem Wisły, z uwzględnieniem zastanego układu komunikacyjnego. Przybliżenie budynku do rzeki, a tym samym do miasta, odbywa się przez promenadę prowadzącą do niego wprost z Bulwaru Wołyńskiego. Pod ulicą Monte Cassino zaprojektowano przejście podziemne, z wejściem przez podcień wkomponowany w bryłę Centrum. Program zaopatrzeniowy, parkingowy i obsługujący zlokalizowano w części tylnej, od ulicy Barskiej.
Cel projektu to powiązanie Centrum Kongresowego z przeciwległym brzegiem Wisły, z uwzględnieniem zastanego układu komunikacyjnego. Przybliżenie budynku do rzeki, a tym samym do miasta, odbywa się przez promenadę prowadzącą do niego wprost z Bulwaru Wołyńskiego. Pod ulicą Monte Cassino zaprojektowano przejście podziemne, z wejściem przez podcień wkomponowany w bryłę Centrum. Program zaopatrzeniowy, parkingowy i obsługujący zlokalizowano w części tylnej, od ulicy Barskiej.
[ Powiększenie ]
elewacje
Kamienne elewacje części dolnej zaprojektowano z białego wapienia małopolskiego, układanego w tradycyjny sposób na mokro i polerowanego. Inspiracją jest tu kamień i sposób jego ułożenia na Kurzej Stopce Zamku Królewskiego. Uzyskano w ten sposób jednolitą, gładką i szlachetną powierzchnię, unikając sztucznego wrażenia współczesnych, wentylowanych elewacji kamiennych mocowanych na kotwach stalowych. Pełne, zewnętrzne elewacje części górnej, w tym piątą elewacja dachu wykonano z tafli białego nieprzeziernego szkła. Wielkowymiarowe tafle łączone na styk, niemal bezfugowo, oraz delikatne przełamania elewacji i dachu tworzą efekt jednolitej, białej i lekkiej płaszczyzny. Półprzezroczyste, zwrócone do placu elewacje części górnej wykonano ze szkła bezbarwnego, o zmiennym stopniu przezierności w strefie foyer, kładek i placu miejskiego (tarasu na dachu). Na szkle nadruki wielkoformatowe inspirowane motywami młodopolskimi. Nadruki w kolorze.
Kamienne elewacje części dolnej zaprojektowano z białego wapienia małopolskiego, układanego w tradycyjny sposób na mokro i polerowanego. Inspiracją jest tu kamień i sposób jego ułożenia na Kurzej Stopce Zamku Królewskiego. Uzyskano w ten sposób jednolitą, gładką i szlachetną powierzchnię, unikając sztucznego wrażenia współczesnych, wentylowanych elewacji kamiennych mocowanych na kotwach stalowych. Pełne, zewnętrzne elewacje części górnej, w tym piątą elewacja dachu wykonano z tafli białego nieprzeziernego szkła. Wielkowymiarowe tafle łączone na styk, niemal bezfugowo, oraz delikatne przełamania elewacji i dachu tworzą efekt jednolitej, białej i lekkiej płaszczyzny. Półprzezroczyste, zwrócone do placu elewacje części górnej wykonano ze szkła bezbarwnego, o zmiennym stopniu przezierności w strefie foyer, kładek i placu miejskiego (tarasu na dachu). Na szkle nadruki wielkoformatowe inspirowane motywami młodopolskimi. Nadruki w kolorze.
[ Powiększenie ]
koloryt
Budynek łączy w sobie dwa podstawowe kolory: biel i złoto. Biała, spokojna forma zewnętrzna wnika do środka kształtując foyer oraz wspólne przestrzenie komunikacyjne, nadając im charakter białych tuneli wydrążonych w masywie wapienia i białych kładek zawieszonych w lekkim, półprzezroczystym otoczeniu. Jest ona zarazem wprowadzeniem i wstępem do klimatu złotej groty, który czeka na widza za drzwiami Sali Audytoryjnej. Kolor „starego złota jest nawiązaniem do złoceń ram obrazów dawnych mistrzów. Sala Audytoryjna staje się w tym przypadku wielką ramą dla majestatu Krakowa, prezentując uczestnikom kongresów i koncertów obraz po tytułem: „Wawel, sylweta od strony Wisły”.
Budynek łączy w sobie dwa podstawowe kolory: biel i złoto. Biała, spokojna forma zewnętrzna wnika do środka kształtując foyer oraz wspólne przestrzenie komunikacyjne, nadając im charakter białych tuneli wydrążonych w masywie wapienia i białych kładek zawieszonych w lekkim, półprzezroczystym otoczeniu. Jest ona zarazem wprowadzeniem i wstępem do klimatu złotej groty, który czeka na widza za drzwiami Sali Audytoryjnej. Kolor „starego złota jest nawiązaniem do złoceń ram obrazów dawnych mistrzów. Sala Audytoryjna staje się w tym przypadku wielką ramą dla majestatu Krakowa, prezentując uczestnikom kongresów i koncertów obraz po tytułem: „Wawel, sylweta od strony Wisły”.
[ Powiększenie ]
koncepcja architektoniczna wnętrza
Wnętrze Sali Audytoryjnej o formie złotej groty przepełnionej sztuką. Charakter skalnej groty uzyskany jest poprzez nieregularną, łamaną tektonikę, korzystną także z punktu widzenia akustyki Sali. Ściany i sufit pokryte drewnem liściastym w kolorze starego, spatynowanego złota. Tłem dla występujących artystów i prelegentów jest wielkie okno z widokiem na Wzgórze Wawelskie. Wawel staje się obrazem, a złote ściany Sali są dla tego obrazu ramą. Jednolitość materiałowa i kolorystyczna wnętrza sprzyja skupieniu i koncentracji. Odpowiednie do potrzeb nastroje wnętrza kreowane są przez rozmaitą grę światła naturalnego i sztucznego, wzmacnianą blaskiem i odbiciami w złoconych ścianach groty. Niepowtarzalny zarówno w dzień jak i wieczorem widok czyni Salę Audytoryjną i całe Centrum Kongresowe jedynymi w swoim rodzaju, nowym symbolem Krakowa i Polski.
Wnętrze Sali Audytoryjnej o formie złotej groty przepełnionej sztuką. Charakter skalnej groty uzyskany jest poprzez nieregularną, łamaną tektonikę, korzystną także z punktu widzenia akustyki Sali. Ściany i sufit pokryte drewnem liściastym w kolorze starego, spatynowanego złota. Tłem dla występujących artystów i prelegentów jest wielkie okno z widokiem na Wzgórze Wawelskie. Wawel staje się obrazem, a złote ściany Sali są dla tego obrazu ramą. Jednolitość materiałowa i kolorystyczna wnętrza sprzyja skupieniu i koncentracji. Odpowiednie do potrzeb nastroje wnętrza kreowane są przez rozmaitą grę światła naturalnego i sztucznego, wzmacnianą blaskiem i odbiciami w złoconych ścianach groty. Niepowtarzalny zarówno w dzień jak i wieczorem widok czyni Salę Audytoryjną i całe Centrum Kongresowe jedynymi w swoim rodzaju, nowym symbolem Krakowa i Polski.
