Konkurs na koncepcję zagospodarowania przestrzeni publicznej pomiędzy ul. Jasną, Zgoda i Złotą w Warszawie
I nagroda

<<< powrót
  • Wojciech Hryszkiewicz i Jakub Gondorowicz
Skład zespołu:
  • Wojciech Hryszkiewicz  
  • Jakub Gondorowicz 

Salon miejski o dwóch skalach

„Warszawy jest znacznie więcej, niż to widać” przekonuje historyk sztuki Jarosław Trybuś. Nagromadzenie niedokończonych, nierzadko sprzecznych projektów, różnych pomysłów na te same miejsca, czyni to miasto wyjątkowym. U zbiegu ulic Jasnej, Zgody i Złotej wielka, niedokończona, socjalistyczna oś podporządkowana Pałacowi Kultury spotyka się z osiemnastowiecznym traktem Mokotów-Ujazdów-Grzybów, znanym obecnie jako „Uśmiech Warszawy”. Przed wojną głównym bohaterem trójkątnego placu był Dom Pod Orłami. Dziś bohaterów jest dwóch, a plac ma kształt prostokąta.

Projekt zakłada wydobycie owego podwójnego charakteru, utworzenie węzła miejskiej przestrzeni publicznej o dwóch skalach. Zachowuje pamięć historycznej klinowej formy, przy jednoczesnym uznaniu obecnego czworobocznego kształtu. Honoruje oba niezwiązane ze sobą pomysły na miasto, by podkreślić to, co dla dzisiejszej Warszawy tak charakterystyczne - jej wielowątkowość. Wokół dwóch najważniejszych kierunków powstaje zestaw miejsc - powiązanych ze sobą, lecz autonomicznych.

W centralnej części placu, na granicy stref oddziaływania Pałacu Kultury i Domu Pod Orłami, pomiędzy wielką i małą skalą znajduje się trójkątny punkt charakterystyczny w postaci grupy niskich drzew. Widoczny w osiach większości ulic, które dochodzą do placu, zwraca uwagę już z daleka. Nisko zawieszony sufit, posadzka z drobnego żwirku oraz pobliska fontanna nadają mu półformalny charakter „miejsca do posiedzenia”. Stąd w stronę gmachu banku rozciąga się elegancka „miejska podłoga”. Przestrzeń publiczna rozumiana tutaj jako ogólnodostępne przedłużenie własnego mieszkania zachęca użytkowników do swobodnego zagospodarowywania. Luźno porozstawiane krzesła oddają kontrolę nad placem w ręce przechodniów. Gęsta faktura kamiennej posadzki nadaje jej ludzki wymiar, skłania do siadania bezpośrednio na ziemi. Od uli-cy strefę tę oddziela długa, dwustronna ławka. Przeciwległą krawędź wyznacza szlak Uśmiechu Warszawy.

Południowej części placu nadano bardziej formalny charakter. Wszystkie elementy za-gospodarowania podporządkowano wielkiej skali Pałacu Kultury. Krawędź przestrzeni publicznej została z tej strony zmiękczona podwójnym szpalerem niskich drzew. Po-między nimi ujęte w wysypane drobnym żwirkiem pola stoją duże betonowe ławki. Tutaj również znalazło się miejsce na stoliki sąsiednich lokali gastronomicznych. Jeszcze jedno miejsce specjalne określa masywne siedzisko-paleta w części zachodniej. Podobnie jak centralna grupa drzew znajduje się na granicy dużej i małej skali. Stanowi punkt obserwacyjny, z którego jednym spojrzeniem objąć można cały plac. Poszczególne elementy spina jednolita posadzka z ciemnoszarego gnejsu. Stanowi neutralne tło dla budynków z różnych okresów i tworzy z nimi harmonijną całość. Piękno w projekcie rozumiemy jako porządek, zasadę, której podporządkowane są wszystkie elementy placu, brak przypadku. Piękno tkwi również w subtelnych różni-cach między zastosowanymi materiałami, w precyzji detalu. Ograniczamy środki wy-razu do minimum, by wydobyć to, co najważniejsze: myśl przewodnią oraz charakter poszczególnych miejsc.

Rodzina mebli miejskich

Idea:

Tworząc rodzinę mebli dla placu u zbiegu ulic Jasna, Zgoda i Złota towarzyszyła nam chęć nadania poszczególnym typom siedzisk wyrazu, który będzie korespondował z przestrzenią publiczną oraz podkreślał jej zróżnicowane znaczenia. Jednocześnie zależało nam na zachowaniu uniwersalności mebli. Użyliśmy dwa materiały: masywne laminowane płyty położone na betonowym korpusie. W ten sposób łączymy komfort użytkowania z miejskim szykiem.

Funkcja:
Podstawowym typem rodziny jest powtarzalna średniej wielkości ława (typ A1). Rytmicznie wstawiana wzdłuż osi stanowi swoistą widownię, dla której tłem jest PKiN. Nieregularnie wstawione oparcie pozwala na różne sposoby użytkowania: siedzenie, pod-parcie się lub leżenie. Ława specjalna (typ A2) o większej skali umiejscowiona na granicy dwóch stref: bardziej kameralnej wzdłuż tzw. „Uśmiechu Warszawy” oraz wielkoskalowej osi PKiN, staje się miejscem odpoczynku oraz obserwacji toczącego się na placu życia. Dwie podłużne ławki (typ B), znajdujące się na posadzce specjalnej na przedpolu Domu pod Orłami, wyznaczają delikatną granicę między strefą rustykalnej posadzki specjalnej, a jezdnią ulicy Jasnej i resztą placu. Dzięki ustawieniu ławek na nogach mebel jest granicą, która jednocześnie łączy.

Technologia:
Korpusy ław mogą być odlewane w całości bądź w mniejszych elementach prefabrykowanych i razem łączonych w jedną całość. Na gotowy betonowy korpus nalepiane są 10 cm laminowane blaty o zwiększonej odporności na zarysowania (lakier akrylowy). W przypadku ławek typu B należy użyć betonu UHPC (Ultra High Performance Concrete)

RONET - Zbigniew Filipek Biuro: 32-020 Wieliczka, ul. Zacisze 16, NIP: 677-133-92-83,
Konto bankowe: BANK PEKAO SA 03 1240 1431 1111 0010 2980 4734, tel: 608 835 030,
e-mail: ronet@ronet.pl, poczta@ronet.pl