Konkurs na wykonanie koncepcji urbanistyczno-architektonicznej Centrum Aktywizacji i Integracji Społecznej z ukształtowaniem i zagospodarowaniem na cele kulturalno-edukacyjne oraz sportowo-rekreacyjne przestrzeni publicznej przy ul. Sportowej w Grodzisku Mazowieckim.
I miejsce

<<< powrót
  • Paweł Tiepłow Pracownia Projektowa
Skład zespołu:
  • Autor koncepcji: Paweł Tiepłow  
  •  
  • Współpraca:  
  • Rafał Dębski  
  • Paweł Czernecki  
  • Elżbieta Protaziuk  
  •  
  •  
  • http://www.tieplow.com/  
  •  

ZAGOSPODAROWANIE TERENU

Teren opracowania przygotowany pod inwestycję jest duży – 123 x 152 m, pusty, bez drzewostanu, płaski. Jedyny stary budynek biurowy i 2 tzw. blaszaki gospodarcze – do usunięcia. O rozmieszczeniu budynku Centrum decyduje konieczność połączenia łącznikiem - ze szkoła istniejącą. Łącznik, rzecz jasna, powinien być jak najkrótszy. Miejsce podłączenia łącznika w pewnym stopniu określa również rozmieszczenie funkcji w budynku, a wymiary tych funkcji z kolei określają gabaryty budynku. Budynek zajmuję połowę terenu.

Resztę terenu zajmują – rezerwa na lodowisko kryte (wymiary tafli 30 x 40 m, budynku 38 x 50 m), skatepark (opis niżej), parking na 105 miejsc, stacja rowerowa.. Opisane główne obiekty na terenie projektowanym, są połączone ciągiem pieszym o szerokości 15m. Środek tej alei jest drogą pożarową. Wzdłuż ciągu (poza obrysem drogi pożarowej) zaprojektowano układ siedzisk w postaci bloków betonowych pokrytych z góry listwami drewnianymi, z donicami na zieleń.

Przed częścią „C” (patrz opis niżej), na prawej elewacji szczytowej (patrząc na rzut) z drugim wejściem głównym, zaprojektowano posadzkę o odmiennej kolorystyce i materiale, stanowiące istotną część architektury i kompozycji budynku. Do wejścia prowadzi biały chodnik. Po obu jego stronach posadzka jest czarna polerowana, w której rozmieszczono 10 białych „gniazd” kwadratowych – zagłębione w posadce siedziska. Mieszczą się one pod nadwieszoną „szufladą” dużej sali. Nad tym układem (patrząc na rzut), przy wysuniętej „szufladzie” małej sali, zaprojektowano siedziska kina terenowego. Ekran zawieszono na ścianie bocznej wysuniętej „szuflady” sali dużej. Lewa strona budynku (patrząc na rzut), zapleczowa, mieści plac dostaw obsługujący halę główną oraz parkingi dla personelu.

Rekultywacji terenu poprzemysłowego
W trakcie wizji lokalnej stwierdzono, że znaczna ilość budynków, wiat widocznych na mapie jest już zlikwidowanych, a teren jest w miarę uporządkowany. W ramach rekultywacji przewiduje się usunięcie pozostałych budynków, starych nawierzchni, oświetlenia terenu, likwidację i przekładki sieci oraz wyrównanie całego terenu w nawiązaniu do planowanego nowego zagospodarowania.

ARCHITEKTURA

Elegancja, prostota, dopracowany detal, wykorzystanie osiągnięć w zakresie materiałów i konstrukcji, wreszcie autorskie pomysły – tworzą drogę do nowoczesnej dobrej architektury. I te zasady prowadziły projektantów w wyborze rozwiązań. Rezultat proszę ocenić na planszach konkursowych i opisie poniżej. Rzecz jasna wszystkie składowe projektu – funkcja, konstrukcja, teren, instalacje - były podporządkowane osiągnięciu zadanego celu.

Elegancję i prostotę osiągnięto dzięki zastosowaniu modułowości podziałów na elewacjach, konsekwentnie w każdym miejscu. Wszystkie elewacje, ich szerokość i wysokość, płaszczyzny szklane, wystające i cofnięte bryły – są podporządkowane modułowi. Moduł 210 x 300 cm. Panelami z blachy perforowanej białej o takich wymiarach pokryte są wszystkie ściany pełne. Fasady szklane mają podział poziomy modułowy i pionowy krotny modułowi. Szerokość 210 cm przyjęto ze względu na możliwość dokładnego wpasowania drzwi podwójnych.

Wszystkie krawędzie, bryły wystające i cofnięte – startują z przecięcia linii modułowych. Dzięki temu powstaje dobry detal, np. w jednym punkcie zbiegają się dolna boczna krawędź wystającej bryły oraz narożnik szklanej fasady. Elewacje szklane i panele blaszane są idealnie w jednej płaszczyźnie. Autorski pomysł – zastosowanie podświetlenia LED pod panelami perforowanymi. Dzięki temu cała bryła budynku będzie się lekko jarzyć w ciemnych porach. Podświetlenie może być RGB, więc budynek będzie się świecić kolorowo. Tutaj możliwości stają się nie ograniczone – podświetlenie stałe, dynamiczne, częściowe itp. Fasady szklane typu strukturalnego – brak listew na fasadach, tylko 2 cm wypełnione czarną gumą szczeliny. Możemy zastosować autorskie opracowanie (użyte w wykonanym już naszym obiekcie), w którym zamiast aluminiowych słupów fasadowych zastosowano wiszące małe płaskowniki z wysokogatunkowej stali na styku tafli, dzięki czemu i od środka widzimy tylko styk szyb.

Dzięki materiałom i obliczeniom konstrukcyjnym mogliśmy zastosować „intrygujące” wystające bryły-„szuflady” o ekstremalnych parametrach. „Szuflada” dużej sali wielofunkcyjnej ma szerokość 24m i wisi nad chodnikiem wysięgiem ponad 14m. (Dokładniejszy opis patrz w opisie konstrukcji).

Bryła budynku została określona gabarytami wymaganych funkcji. Przede wszystkim główną halą wielofunkcyjną. Wymiary areny z wybiegami plus trybuny dają halę o rzucie około 60 x 60m. Wymagana wysokość 12.5 m plus konstrukcja dają wysokość. Tutaj zastosowano oryginalne rozwiązanie wzdłużnego podziału dachu na 3 części, w którym tylko środkowa część, nad areną, ma wymaganą wysokość. Boczne nad trybunami są niższe. Rozwiązanie takie daje zysk w konstrukcji, czyli kosztach. (Dokładniejszy opis patrz w opisie konstrukcji). Dodatkowo obniża wysokość elewacji, powoduję że jest smuklejsza. Z powodów podanych w opisie Zagospodarowania Terenu, wejście do hali głównej, wraz z holem wejściowym i dużym przeszkleniem wejściowym – rozmieszczono od strony południowej. Teoretycznie nie jest to dogodne rozwiązanie ze względu na mocne nagrzewanie się wnętrza holu słońcem południowym. Zastosowaliśmy rozwiązanie wykorzystujące to zjawisko. Na górze elewacji szklanej rozmieszczono ciąg rolet przeciwsłonecznych, rozwijanych wg potrzeb. W chłodnych porach roku rolety są podniesione, a zimowe słońce nagrzewa pogrubioną (masa cieplna) podłogę holu głównego. Zmagazynowane w ten sposób ciepło jest oddawane np. w nocy, wydatnie zmniejszając ogrzewanie wentylacyjne.

Prawa część bryły (patrząc na rzut) jest poświęcona wszelkim salom i funkcjom towarzyszącym. Dla wyrazu architektonicznego i oszczędności powierzchni zastosowano zastosowano sale „wiszące”, w postaci wspomnianych wyżej wystających „szuflad”. Wystają one w różnym stopniu dla potrzeb ogólnej kompozycji. Czoło „szuflady” zawsze jest w całości szklane, obudowy boczne pełne.

Uzyskano w opisany sposób uporządkowaną białą bryłę z kontrastującymi, precyzyjnie dobranymi płaszczyznami ciemnego szkła.

Osobnego opisu wymaga wieża widokowa. Dla kontrastu i zabawy wybrano tu inny motyw. W nieco przerysowany sposób pokazuje to zamieszczony szkic ręczny. Taras jest platformą w stylu Juliusza Verne, z wieloma elementami w stylu XIX w. Np. pod konstrukcja nośna udająca kutą nitowaną, tak samo barierka, punktowe oświetlenie po obwodzie, okna bulaje, kominy. Być może dodatki, jak wiszący na linie hak z zaczepioną tablicą wyświetlającą informację bieżącą, żuraw z przyczepioną tablicą wyświetlającą czas i temperaturę itp. W zamyśle ma to przyciągnąć młodzież i być może zostać rozpoznawalnym detalem na kraj. „Stojak” na którym stoi wieża widokowa, obłożono panelami lustrzanymi. Przy patrzeniu z dołu odbijają niebo, czyli w pewną umownością „stojak” jest nie widoczny, rozpuszcza się w niebie. Dzięki czemu taras widokowy jest zawieszony w przestrzeni, szybuję nad otoczeniem.

FUNKCJA

Budynek w pewnym uproszczeniu składa się z 3 części. Największa – hala główna (nazwijmy ją „A”). Następna (patrząc na rzut w prawo) – wąski pas poprzeczny z komunikacją poziomą i pionową łączący wszystkie funkcje (nazwijmy ją „B”). I następny – wszystkie sale towarzyszące, w tym Kopernik i Wieża widokowa (nazwijmy ją „C”). Wszystkie funkcje są dostępne dla osób na wózkach inwalidzkich.

zęść „A” - hala główna. Zawiera arenę główną wraz z trybunami, magazynami hali, zespołem wejściowym, przebieralniami, administracją. Arena o wymaganych wymiarach netto 55 x 30 m. Plus wybiegi bezpieczeństwa po 2m na każdy bok dają wymiary płyty 59 x 34 m. Po obu długich stronach areny rozmieszczono trybuny. Przy czym od strony holu wejściowego , czyli z dogodnym wejściem na trybuny, zaprojektowano „duże” trybuny stałe na 1824 miejsca. Trybuny dogodnie zaczynają się od poziomu areny. Najniższy rząd może być przeznaczony dla zawodników, trenerów i VIPów – razem około 150 miejsc. Pozostaje więc około 1670 miejsc (wymaganych jest 1500 miejsc). Uznaliśmy że ta trybuna jest główna dla zawodów i koncertów, więc niech będzie nieco większa. Symetrycznie po przeciwnej stronie rozmieszczono trybuny składane na 656 miejsc. Dojście do trybun przez boisko. Trybuny w stanie rozłożonym nie dotykają boisk. Co prawda w odpowiedziach dopuszczono by trybuny rozkładane „wjeżdżały” na boiska poprzeczne treningowe. Dało by to oszczędność 60 x 5m = 300 m2, ale zakłóciło by symetrię trybun względem boisk. Uznaliśmy że tak mała oszczędność w powierzchni nie jest warta „łamania” symetrii i kompozycji. W czasie koncertów jest możliwość ustawiania ławek dla widzów na arenie. W sumie jest możliwe przyjęcie ponad 3,5 tys. widzów.

Hala główna jest obsługiwana przez 2 duże magazyny rozmieszczone na lewej ścianie szczytowej (patrząc na rzut): sportowy oraz sceny i ławek. Magazyn sceny przeznaczony jest do przechowywania sceny demontowanej o wym. 20 x 9 x wys. 1m, ławek do ustawiania na arenie w czasie koncertów oraz podłogi ochronnej. Zapewniono też połączenie z zewnętrznym placem zapleczowym. Dzięki temu możliwa jest obsługa transportowa wszelkich imprez, wystaw itp. Możliwe jest także przechowanie np. sceny poza budynkiem, w jakimś miejskim magazynie.

Na przeciwległej ścianie szczytowej mieszczą się pokoje sędziów, trenerów, lekarza i ochrony.

Po przeciwnej stronie holu głównego, za trybuną mobilną, zaprojektowano zaplecze przebieralniowe, składające się z 6 przebieralni – 3 damskie i 3 męskie, po 20 miejsc w każdej. Po obu stronach ciągu przebieralni zaprojektowano korytarze tzw. brudnego i czystego obuwia. Dodatkowo w ciągu zaprojektowano pomieszczenia artystów, dodatkowe WC.

Nad przebieralniami, na piętrze, zaprojektowano blok administracji i personelu. Mieści się tutaj również pomieszczenie sterowania oświetleniem, nagłośnieniem hali oraz komentatorów – z bezpośrednim wglądem na halę. Zespoły przebieralni i administracji mają osobne „zapleczowe” wejście.

Z hali, ciągu przebieralni i administracji – zapewniono stosowną ewakuację.

Dach hali „trój wysokościowy” został wstępnie opisany wyżej. W części najwyższej, nad areną, zaprojektowano świetlik zapewniający oświetlenie dzienne. Dla potrzeb zaciemnienia będą użyte obrotowe żaluzje pod świetlikowe.

Do hali głównej wchodzimy z holu głównego. Hol główny rozmieszczono pod trybuną stałą. Mieszczą w nim 2 szatnie ubrań wierzchnich, 2 WC D+M+ NP w każdym, bufet, kasa. 2 szatnie i 2 WC - pozwala uruchamiać po jednym przy małym obciążeniu, lub wszystkie przy dużym. Szatnie po 444 haczyków obsługują w całości trybuny stałe, przy założeniu 2 osoby średnio statystycznie na jeden haczyk. Przy uruchomieniu trybun ruchomych i ławek na arenie – będzie włączona do obsługi szatnia w części „C”. Zaprojektowano układ wariantowego wejścia z zewnątrz – przez kasę i kołowrotki oraz z ominięciem kasy i kołowrotków.

Część „B” – komunikacyjno-obsługowa. Jest to wąska poprzeczna skrzynia żelbetowa, łącząca części „A” i „C”, i nadająca sztywność poprzeczną budynkowi. Na końcach tej części, dolnej i górnej (patrząc na rzut) zaprojektowano klatki schodowe z windami. Klatki są wydzielonymi strefami pożarowymi z bezpośrednim wyjściem na teren. Są one komunikacją pionową dla całego obiektu. Na poziomie +2 mieści się wentylatornia. Takie jej rozmieszczenie pozwala bezpośrednio z niej wprost do hali prowadzić kanały wentylacyjne dużych przekrojów.

Część „C” – wszystkie funkcje towarzyszące hali głównej. Jest to cześć całkowicie samodzielna, z własnym wejściem, holem wejściowym, szatnią, WC. Może działać przy nieczynnej hali głównej. Na parterze rozmieszczono funkcje które powinny być na parterze i mieć ew. osobne wejście z zewnątrz: sala korekcji ruchu z zapleczem, sala wielofunkcyjna z zapleczem gastronomicznym (czyli stołówka z zapleczem kuchennym), sala zabaw dla małych dzieci (przedszkole). Dodatkowo rozmieściliśmy tutaj pierwszego Kopernika ze ścianką wspinaczkową.

Salę wielofunkcyjną-stołówkę wydzieliliśmy od holu mobilną, demontowaną, ścianką szklaną. Zaplecze gastronomiczne ma osobne połączenie z terenem – dostawy.

Na poz. +1 zaprojektowano dwie sale wielofunkcyjne – dużą i małą. Każda wyposażona w przebieralnie, magazyn, pom. trenera. Sale częściowo wiszą nad terenem.

Na poz. +2 zaprojektowano pomieszczenia techniczne, w tym OZE, oraz większość stanowisk i sal Kopernika (patrz opis niżej).

ETAPOWANIE

Jest utrudnione, ale możliwe. W drugim etapie, po drobnych modyfikacjach, może być realizowana część „C”.

KONSTRUKCJA

Opisania wymaga konstrukcja dachu hali głównej oraz wysuniętych „szuflad” sal wielofunkcyjnych. Reszta konstrukcji jest typowa żelbetowa.

Konstrukcja dachu hali głównej. Hala ma wymiary około 60 x 60 m Dla typowego przekrycia należy zastosować 8 dźwigarów (2 skrajne to są szczytowe ściany żelbetowe) o rozpiętości 60 m, wysokości około 5 m. Wysokość pokrycia dachu wyniesie 12.5m + 5m + spadki i ocieplenie = 18.4m

Zastosowano odmienne rozwiązanie, pozwalające nieco zaoszczędzić na stali konstrukcyjnej oraz obniżyć do 15m wysokość fasad. Polega na użyciu 2 dźwigarów wzdłużnych 60 metrowych oraz krótszych poprzecznych o rozpiętościach 9.4; 30; 18,9m po 8 szt. każdego. Dźwigar środkowy nad areną zamocowany jest wyżej, boczne – niżej.

Konstrukcja wysuniętych „szuflad” żelbetowa. Ściany boczne „trzymają” wysuniecie, dzięki dużej swojej wysokości. Stropy dolny i górny, w dużej sali o rozpiętości 24m – z prefabrykowanych sprężonych elementów „TT” (rozpiętość do 25m).

RONET - Zbigniew Filipek Biuro: 32-020 Wieliczka, ul. Zacisze 16, NIP: 677-133-92-83,
Konto bankowe: BANK PEKAO SA 03 1240 1431 1111 0010 2980 4734, tel: 608 835 030,
e-mail: ronet@ronet.pl, poczta@ronet.pl