Konkurs na opracowanie koncepcji urbanistyczno-architektonicznej budowy kompleksu urządzeń uzdrowiskowych w zieleni parkowej (tężnia, pijalnia uzdrowiskowa, oranżeria, fontanna)
Wyróżnienie

<<< powrót
  • Alicja Ścigaczewska
Skład zespołu:
  • mgr inż. arch. Alicja Ścigaczewska  
  • mgr inż. Tomasz Czaj  
  • mgr inż. Krzysztof Cybulski  
  • inż. Jacek Brycht  
  • inż. Jan Zawadzki  
  •  
  •  
  • http://taska.es/  
  •  


Wybór lokalizacji inwestycji nie jest przypadkowy. Postarano się w jak najlepszy sposób połączyć nowoprojektowany kompleks z istniejącym sanatorium Marconi oraz Parkiem Zdrojowym, a przede wszystkim z nowym „parkiem za Maskalisem” .

Wprowadzono dwie podstawowe osie projektowe, jedna z nich łączy się z aleją parkową bezpośrednio z terenem Parku Zdrojowego, komunikując go z Sanatorium.
Drugą osią jest istniejąca aleja parkowa, miedzy narożnikiem ulicy Lipowej i Rokosza, która wyznacza lokalizację tężni oraz daje początek placu leczniczego, otoczonego przez dwie tężnie. Lokalizacja tężni wynika z ustawienia ich w kierunku najczęściej występujących wiatrów w regionie, czyli z zachodu na wschód, aby wykorzystać maksymalnie warunki klimatyczne. Wiatr i dobre nasłonecznienie sprzyjają wytworzeniu się mikroklimatu wewnątrz placu, parowanie jest wtedy najintensywniejsze.

Ponieważ główny obiekt kubaturowy, pijalnia znajdują się w parku krajobrazowym i w bezpośrednim sąsiedztwie strefy ochrony konserwatorskiej, forma architektoniczna obiektu jest zintegrowana z terenem, a dokładnie sam park jest jego budulcem. Jest on przekryty kompletnie powierzchnią biologicznie czynną. Wytworzenie górki jest idealnym rozwiązaniem, aby urozmaicić park, nadając mu trzeci wymiar. Wytwarzają się nowe, bogate wnętrza urbanistyczne. Na najwyższym poziomie górki stworzono dwie platformy widokowe, z których rozciąga się widok na cały park, na tężnie, fontannę oraz na istniejące stawy. Platformy posiadają siedziska pojedyncze i grupowe oraz betonowo - drewniane leżaki, powstaje nowe miejsce spotkać i wypoczynku. Proponuje się także stworzyć scenę teatralno - muzyczną, a wbudowane siedziska na widownie wykorzystują nachylenie terenu. Proponuje się tez cztery ciągi piesze, prowadzące na najwyższe poziomy górki, dwa znajdują się przy krawędziach górki bezpośrednio w linii prostej, a dwa kolejne maja charakter spacerowy o małym nachyleniu terenu.

Głównym założeniem projektowym jest połączenie wszystkich obiektów w jedną całość. Oczywiście nie jest wskazane zbudowanie pijalni w bardzo bliskiej lokalizacji od tężni z powodów medycznych, gdyż polecany czas przebywania w bliskim odstępie od tężni (do 30 metrów) jest do 30 minut. Dlatego proponuje się połączenie wszystkich obiektów na wyższym poziomie pomostem, łączącym tężnie z platformami na górce. Tworzy się dodatkowa „lotna” aleja spacerowa o długości około 240m, jako obszerny taras widokowy. Aleja ta łączy się z pomostami górnymi na każdej tężni, połączonymi przez klatki schodowe z poziomem terenu.

Najmniejsza odległość od najbliższej tężni do ściany pijalni wynosi około 40 m.

Zagospodarowanie terenu inwestycji dzieli się na dwie podstawowe strefy.

Pierwsza z nich skupia się wokół placu leczniczego zamkniętego po bokach przez tężnie.
Na placu leczniczym znajduje się odwiert wody leczniczej, podłączonej do dwóch tężni, oraz do pijalni. Na placu zlokalizowano także zdrój z wodą zdatną do picia bezpośrednio podłączony do odwiertu. Plac wzbogacono licznymi siedziskami ustawionymi w cieniu drzew. Plac od strony południowej zamyka niewielki pagórek z zielenią projektową.
Dłuższa tężnia ma długość 86 m, szerokość koryta 13 m i wysokość maksymalna podestu wynosi 9,80 m. Jedna z alejek spacerowych przecina tężnię tworząc w niej przejście.
Krótsza tężnia jest o długości 45 m, szerokości 12m i wysokości 8,45 m.
Oby dwie posiadają pomost górny oraz częściowe zadaszenie połączone z klatka schodową.

Drugą strefę zajmuje plac główny z pijalnią. Dziedziniec ten pełni funkcje rozrywkowo-wypoczynkową. Tworzy on przedpole dla pijalni oraz jej funkcji towarzyszących.
Jest on częściowo zadaszony dużą pergolą, która chroni plac przed upałami i deszczem. Plac główny jest kontynuacją oranżerii, roślinność jest obecna na placu, po slupach w formie litery „V” wspinają się rośliny pnącze, takie jak winobluszcz czy dławisz, kontynuując swój rozwój po pergoli.

Pijalnia uzdrowiskowa dzieli się na kilka podstawowych funkcji.
Funkcja wiodącą jest pijalnia wód mineralnych w systemie samoobsługowym, otoczona siedziskami z widokiem na oranżerię i na plac główny, z bezpośrednim sąsiedztwie kawiarni-baru.
Największą powierzchnie pijalni zajmuje oranżeria z rożnymi gatunkami roślin.
Jest ona przecięta alejką spacerową, dającą wrażenia przechodzenia przez mini dżungle.

Kolejnym programem kompleksu znajdującym się wewnątrz pijalni jest grota solna.
Wykorzystując specyficzną formę budynku, grota znajduje się w jego tylnej części, w części bez dostępu do światła naturalnego. Przed wejściem do groty wyznaczono poczekalnie i miejsce do przygotowania się. Grota została zaprojektowana tak, by w pełni wykorzystać właściwości soli i tężni solankowych.

Wykorzystując wysokość budynku w części antresoli zlokalizowano bibliotekę z czytelnią, tak aby wykorzystać niesamowity widok na oranżerię.

Następnym punktem programu jest kawiarnia-bar. Posiada on wejście bezpośrednio z pijalni oraz drugie wejście niezależne od strony placu głównego. Dzięki temu, kawiarnia może być otwarta nawet, kiedy pijalnia jest już nieczynna.

Tuż przy kawiarni, ale już poza pijalnia, najbardziej oddalonej od tężni, zlokalizowano mały lokal komercyjny, w celu zorganizowania w nim szkółki malarstwa i rysunku. Zajęcia mogą odbywać się także na świeżym powietrzu na górce. W pijalni można organizować wystawy uczestników kursów, a nawet zachęcać do ich kupna.

Plac leczniczy oraz główny są doskonałym miejscem do organizowania koncertów i festiwali oraz jarmarków okolicznościowych.

Tężnie drewniane tradycyjne wykonano z drewna modrzewiowego, wypełnione są wiązkami gałązek tarniny czyli dzikiej śliwy. Modrzew jest niezwykle trwałym drzewem i jako jedyne nie gnije w morskiej wodzie.

Fontanna jest podzielona na trzy sektory.
Jej część po prawej stronie to fontanna ożywiona, wykorzystuje ona dysze laminarne, które dostarczają wodę. Woda porusza się jak piłeczka w ruchu, wybucha gdy zmienia się wysokość, a zachowanie każdej z dysz operuje niezależnie z modulacją do 5 Hz (1/5 sekundy), tak że pakiety wody zderzają się ze sobą. Fontanna może wypluwać jedną piłkę wody, która potem eksploduje, zraszając ludzi lekką mgiełką rosy. Fontanna ożywione zmieniają swój wygląd w czasie, jest dynamiczna, dzięki zmianie wysokości słupa wody i zmianie oświetlenia. Każda dysza jest podświetlona światłem zmieniającym kolor od niebieskiego, czerwonego po jasno żółty.
Następnie pochylnia obniża się o 60 cm i spada do niecki, która znajduje się przed kaskada spływającą po pochylni tworzącej górkę. Płyta, pochylnia i niecka fontanny zrobione są z ciemnych płyt granitowych. Za fontanną górka opada w dół tworząc część trawnika. Niecka i górka przecięte są w połowie ciągiem pieszym, tworząc dwie niezależne fontanny. Kaskada podświetlona jest oświetleniem liniowym w miejscu wypływania kaskady oraz w punkcie, gdzie styka się z wodą w niecce.

RONET - Zbigniew Filipek Biuro: 32-020 Wieliczka, ul. Zacisze 16, NIP: 677-133-92-83,
Konto bankowe: BANK PEKAO SA 03 1240 1431 1111 0010 2980 4734, tel: 608 835 030,
e-mail: biuro.ronet@wp.pl, ronet@ronet.pl