Konkurs na opracowanie koncepcji urbanistyczno-architektonicznej budowy kładki pieszo-rowerowej łączącej tereny parku przy szpitalu dziecięcym *Górka* z terenami parkowymi w centralnej części uzdrowiska
Wyróżnienie

<<< powrót
  • Studio Archi 5 Sp. z o.o.
Skład zespołu:
  • mgr inż. arch. Witold Gawłowski  
  • prof. dr hab. inż. arch. J. Krzysztof Lenartowicz  
  • mgr inż. arch. Magdalena Piątek  
  • dr inż. Przemysław Ruchała  
  • mgr inż. Agnieszka Buczek  
  • mgr inż. Iwona Hartung- Lenart  
  • mgr inż. Jan Wachacki  
  •  
  •  
  • http://www.sa5.krakow.pl/  
  •  

Zadanie projektowe polega stworzeniu wygodnego pieszego i rowerowego połączenia dwu terenów parkowych. Specyfikę zadania stanowi z jednej strony grupa użytkowników jaką są osoby o upośledzonej sprawności ruchowej, z drugiej morfologia terenu charakteryzująca się znacznym pochyleniem.

ZAŁOŻENIA PROJEKTOWE

- Realizacja programu użytkowego konkursu w postaci bezkolizyjnego pieszego i rowerowego połączenia parku przy szpitalu (A.ZP.6) z terenami parkowymi (A.ZP.3) i centrum uzdrowiska, przy:
- minimalizacji interwencji w układ przestrzenny i zadrzewienie, oraz ograniczeniu wizualnego wpływu nowej inwestycji (obiektu inżynierskiego) na parkowe otoczenie.
- Rozwinięcie kompozycji przestrzennej z lat 1920. zgodnie z zasadą dobrej kontynuacji. Nadanie nowej treści głównej osi kompozycyjnej prowadzącej od szpitala w kierunku północnym.
- Zapewnienie pacjentom i mieszkańcom komfortu poruszania się po terenie parku szpitalnego przez ograniczenie pochylenia podłużnego ciągów komunikacyjnych pieszych i rowerowego w związku z lokalną topografią.

REALIZACJA ZAŁOŻEŃ

Rozwiązanie urbanistyczne


W projekcie skoncentrowano uwagę na osi założenia szpitalnego przebiegającej przez park na kierunku północ-południe. Obecnie jest to asfaltowana aleja o szerokości 6 m, którą w górnej części przed szpitalem rozpoczyna ciąg schodów, którego powstanie zostało wymuszone ostrym spadkiem terenu. Oś ta jest mało uczęszczana przez mieszkańców i kuracjuszy nie tylko ze względu na stan techniczny zewnętrznych schodów, ale także niekomfortowe (w górnej partii powyżej 16%) pochylenie drogi oraz brak funkcjonalnego celu na zakończeniu (przed ul. Starkiewicza).

Na terenie A.ZP.3. w części północnej terenu opracowania zaadaptowano z niezbędnymi modyfikacjami rozwiązania NOVA Studio. W celu ograniczenia impaktu wizualnego dużej płyty parkingowej przy ul. Rokosza (15.KDD) podzielono ją na „małe parkingi” (por. Ch. Alexander i in. Język wzorców) o wielkości 7 stanowisk. Dodano trzeci mini-ogródek demonstracyjny według projektu NOVA Studio.
W parku (A.ZP.3) zaprojektowano akcent wysokościowy w postaci pomnika dedykowanego dr. S. Starkiewiczowi, który ma stanowić północne zamknięcie perspektywiczne głównej osi kompozycyjnej, niesymetrycznie dzielącej teren parku.

Również na tym terenie zaprojektowano eliptyczną w rzucie POCHYLNIĘ pieszą i rowerową, służącą wejściu i wjazdowi na KŁADKĘ. Tutaj ruch rowerowy z drogi dojazdowej – ul. J. Rokosza (15KDD) i ruch z projektowanej ścieżki rowerowej po północnej stronie ul. Starkiewicza, łączą się z ruchem pieszym z chodników przy ulicach J. Rokosza i Starkiewicza oraz al. Topolowej – „Alei Wolontariuszy” (1KP). Pokonując pętlę POCHYLNI (spadek 4,5%) wznosimy się na KŁADKĘ.

KŁADKA wraz z ESTAKADĄ jest „nałożona” na dolny odcinek głównej osi. Ścieżkę pieszo-rowerową na KŁADCE, ze względu na zachowanie prześwitu skrajni ruchu drogowego w ulicy, założono na poziomie 222 m.n.p.m. Ten poziom jest utrzymany na całej długości ESTAKADY, aż do miejsca, gdzie jej nawierzchnia przecina wznoszący się teren. Tutaj, mniej więcej w połowie długości, aleja krzyżuje się ze ścieżką parkową biegnącą ukośnie na kierunku wschód-zachód. Tutaj też na osi powstał węzeł ruchu – PIAZZETTA.

Powyżej PIAZZETTY na osi urządzono KORSO kwiatowe zamieniając istniejący pas asfaltu na 3 metrowej szerokości pas kwalifikowanej zieleni niskiej o wysokich wartościach przyrodniczych i estetycznych i dwa chodniki po obu jego stronach. Ze względu na rosnący spadek terenu, niezależnie od tych chodników zaprojektowano biegnącą zygzakami ścieżkę o pochyleniu <5%. Jej narys nawiązuje do form art déco – epoki powstania szpitala.

Od PIAZZETTY ścieżkę pieszą poprowadzono po wschodniej stronie osi, jak też i całego szpitalnego terenu parkowego (A.ZP.6). Natomiast ścieżkę rowerową wytrasowano w zachodniej części parku. Również w zachodniej strefie terenu opracowania przewidziano adaptację istniejącej ekstremalnej rowerowej trasy zjazdowej z przeszkodami.

W dążeniu do minimalizacji interwencji krajobrazowej przyjęto założenie, że obiekty inżynierskie nie powinny wizualnie zdominować obszaru parku szpitalnego, a przeciwnie – w możliwym stopniu stać się trudno-zauważalne dla spacerujących (oczywiście z wyjątkiem samych użytkowników KŁADKI ).

Ograniczenie wizualnego oddziaływania inwestycji na otoczenie w terenie leśnym uzyskano przez zastosowanie „luster” odbijających krajobraz parku, tworzących zewnętrzne lico balustrad KŁADKi, ESTAKADY i POCHYLNI oraz wskazanych słupów POCHYLNI I ESTAKADY. Lustra te są wykonane ze stali nierdzewnej (por. opis dalej). Tarcze luster na KŁADCE mają regulowany kąt pochylenia, m.in. w celu wyeliminowania szkodliwych olśnień kierowców pojazdów jadących ul. Starkiewicza.

Dla zwiększenia atrakcyjności parku na Górce zaproponowano stworzenie tam miejsca spotkań artystów i widzów, gości i mieszkańców. Tym forum jest Zewnętrzna Galeria Rzeźby. Siedzibą ZGR i jej centrum informacyjnym staje się nieużytkowany pawilon poniżej szpitala. Zaproszeniem do działania i zalążkiem ekspozycji stałej/zmiennej jest ciąg cokołów (w części na pozór niewidocznych, dzięki technice zastosowanej w balustradach KŁADKI) stojących przy alejce stanowiącej przedłużenie ul. Topolowej w stronę szpitala. To zaproszenie dla młodych twórców, ew. plener konkursowy, miejsce terapii przez sztukę ... Owocna aktywność właścicieli Art & Spa Sanatorium „Bristol” w Busku pozwala sądzić, że również MediSculpture – rzeźba poświęcona tematyce ciała, zdrowia i medycyny w otoczeniu przyrody – stanie się magnesem przyciągającym rzeźbiarzy, kuracjuszy, pacjentów i mieszkańców na południowy kraniec miasta.

ROZWIĄZANIA OBIEKTÓW INŻYNIERSKICH I INNYCH

KŁADKA


KŁADKA służy przeprawie nad ul. Starkiewicza. Rozpiętość: minimalna niezbędna (23,0 m). Konstrukcja: stalowa składająca się z dwóch kratownic płaskich ukrytych w balustradach mostu, połączonych stalową konstrukcją pomostu. KŁADKA oparta jest na żelbetowych wspornikach zintegrowanych z płytami odpowiednio POCHYLNI po stronie północnej i ESTAKADY po stronie południowej przeprawy.

POCHYLNIA i ESTAKADA

Konstrukcja: płyta żelbetowa dylatowana w odstępach ok. 20 m.

Słupy nośne: żelbetowe o przekroju kołowym. Rozmieszczone swobodnie, nie zachowują rygoru pionowości, czym nawiązują do drzew w lesie parkowym.

Balustrady jak na KŁADCE.

Pas środkowy między ścieżką pieszą a rowerową na pochylni służy dodatkowemu poszerzeniu pasa ruchu ścieżki rowerowej na zakręcie elipsy; natomiast na ESTAKADzie pas ten wykorzystywany jest naprzemiennie po stronie pieszej lub rowerowej dla tworzenia płytkich zatok dla postoju i wypoczynku, częściowo wyposażonych (ławka do siedzenia dla pieszych) lub oparcia dla rowerów (po stronie rowerowej). Po stronie zachodniej z ESTAKADY wysunięta jest platforma widokowa. Dostęp do platformy, bezpośredni dla rowerzystów, dla pieszych jest zapewniony przez oznakowaną przerwę w balustradzie rozdzielającej ścieżki, po wyróżnionym kolorystycznie pasie nawierzchni jezdni. Lokalizacja platformy związana jest z możliwością oglądania „jeziorka” i wyspy na nim, które są atrakcją tej części parku. Osłonięta przestrzeń pod ESTAKADą na określonym odcinku służy cieniem i ochroną przed opadami, a aranż stały i ruchomy pozwala na różnorodne użytkowanie (od gry w szachy, czy karty, po oracje czy mini-przedstawienia dla zebranej publiczności).

Nawierzchnia wykonana w dwustronnym poprzecznym spadku 1–2% do rynien zewnętrznych w dolnej części balustrad. Na łuku eliptycznej POCHYLNI zastosowano pochylenie poprzeczne z jednostronnym spadkiem skierowanym do wnętrza łuku, poprzez ścieżkę dla pieszych.

PIAZZETTA

PIAZZETTA to plac o średnicy 20,0 m, położony na terenie na poziomie 222,00 m.n.p.m. Tutaj następuje rozrząd ruchu pieszego i rowerowego. Północno-zachodni sektor PIAZZETTY obsługuje przede wszystkim ruch rowerowy z KŁADKI w górę do szpitala oraz w dół łącznikiem do ścieżki rowerowej biegnącej wzdłuż ul. Starkiewicza po jej południowej stronie. Sektor południowo-wschodni jest terenem przyjaznym dla pieszych, nasłonecznionym miejscem spotkań i plażowania na zakończeniu KORSA kwiatowego. PIAZZETTA to ruchliwe miejsce ruchu, umawiania się, wypoczynku na ławkach w słońcu, pośród parku. Posadzka kamienna o zaprojektowanym wzorze. W centrum geometrycznym niewielki akcent przestrzenny, na przykład źródełko wody pitnej z małą fontanną.

Ścieżki piesze w parku

Nowo projektowane elementy systemu ścieżek ograniczono do połączeń KŁADKI przez POCHYLNIĘ z systemem ścieżek w parku przy Sanatorium ”Rafał” (A.ZP.3) łączących się z ul. J. Rokosza i al. Topolową („Al. Wolontariuszy”), a poprzez ESTAKADĘ i PIAZZETTĘ z placem przed budynkiem szpitala na Górce.

KORSO KWIATOWE

Główną oś – aleję parku szpitalnego przekształcono w górnej partii na spacerowe KORSO kwiatowe z 3-metrowej szerokości pasem rabat zieleni ozdobnej w środku i dwoma ciągami pieszymi po 1,5 m po obu stronach tego pasa. Na wypoziomowanych mini-tarasach umieszczono drewniane ławki. Zieleń na KORSO nawiązuje do flory charakterystycznej dla rejonu Buska. KORSO towarzyszą ławki i kosze na śmieci. KORSO jest rytmicznie przecinane ścieżką pieszą w stronę szpitala, której przebieg wynika z zachowania spadku nieprzekraczającego 5% i która tworzy zygzak nanizany na oś główną.

Alternatywnie ruch pieszy do szpitala kierowany jest poprzez PIAZZETTę projektowanym zakosem (o przebiegu złagodzonym względem istniejącej alejki) we wschodniej części parku, do połączenia z istniejącą ścieżką prowadzącą od przystanku autobusowego przy ul. Starkiewicza (przebieg górnej partii tej istniejącej drogi został skorygowany do 5% pochylenia), a dalej albo: poprzez istniejące ciągi biegnące prostopadle do poziomic stromo pod górę (16% spadku; schody); albo: projektowanym przedłużeniem ścieżki zygzaka do poziomu widowni amfiteatru i stamtąd istniejącą dróżką pieszo-jezdną do placu przed gmachem szpitala.

Niektóre odcinki ścieżek, nieodpowiadające funkcji parkowej ze względów ergonomicznych (spadek!), przewidziane są do demontażu albo zostawione do śmierci technicznej.

Ścieżka rowerowa

Ścieżka rowerowa zaczyna się jako oddzielna droga na skrzyżowaniu z ul. J. Rokosza (1KDD) i poprzez POCHYLNIĘ (4,5%) prowadzi na KŁADKĘ, skąd ESTAKADĄ poziomo do PIAZZETTY, a na niej „usamodzielnia się” jako ścieżka rowerowa (obligatoryjna) i skręca w stronę zachodnią, a po przecięciu istniejącego ciągu pieszego wznosi się serpentynami po stronie zachodniej terenu opracowania, by zawrócić i włączyć się w istniejącą dróżkę pieszo-jezdną poniżej zewnętrznych schodów na głównej osi założenia.

Dzięki utrzymaniu systemu ścieżek pieszych po stronie wschodniej, a systemu ścieżek rowerowych po stronie zachodniej, jedyne punkty kolizji, tj. przecięcia trasy pieszej przez rowerową powstają przy wjeździe na POCHYLNIĘ, na PIAZZETCIE (istniejący ciąg spacerowy) oraz w górnej partii gdzie ciąg rowerowy łączy się z istniejącym ciągiem pieszo-jezdnym.

Analiza stanu istniejącego doprowadziła do wniosku o konieczności zaakceptowania w parku funkcji wyczynowego zjazdu rowerowego. Zaznaczono to jako EKSTREMALNĄ ROWEROWĄ TRASĘ ZJAZDOWĄ w zachodniej części terenu opracowania, gdzie de facto już istnieje.

Ze względu na przewidywane niewielkie natężenie ruchu rowerowego i pieszego, zgodnie z wytycznymi, zastosowano minimalną szerokość dwukierunkowej drogi dla rowerów tj. 2,0 m.

KONSTRUKCJA I MATERIAŁY

KŁADKA: konstrukcja stalowa z profili walcowanych, spawana. Malowana przeciwkorozyjnie oraz nawierzchniowo w barwach neutralnych (szara).

Przyczółki: wsporniki wykształcone na czołach płyt żelbetowych POCHYLNI i ESTAKADY. Same płyty oparte są na rurach stalowych wypełnionych betonem zbrojonym.

ESTAKADA i POCHYLNIA:
płyta żelbetowa h=0,30 m, dylatowana w odległościach ok. 20 m.
Słupy nośne: stalowe rury (średnicy 30 cm, gr. ścianki 4 mm) z blachy kwasoodpornej polerowanej, wypełnione betonem zbrojonym oraz/albo słupy żelbetowe wykonane w formach z rur tekturowych. Słupy w rzucie rozmieszczone nieregularnie, o zmiennej wysokości (4,5 – 1,0 m).

Fundament: płyta żelbetowa gr. ok. 0,50 m pod słupami POCHYLNI i ESTAKADY.

Balustrady: na KŁADCE, POCHYLNI i ESTAKADZIE – o podobnej/identycznej konstrukcji. Stalowa z profili walcowanych, od zewnątrz obłożona blachami lustrzanymi gr. 1 mm klejonymi do płyt spienionego PCW gr. 10 mm (por. rysunki oraz opis poniżej), od strony ścieżki – siatka zgrzewana z drutu stalowego nierdzewnego o oczkach 30 x 30 mm.

Lustra balustrad: zastosowano blachy ze stali nierdzewnej EN 1.4404 (wg PN-EN 10088), austenitycznej, chromowo-niklowo-molibdenowej, spełniającej wymagania odporności korozyjnej dla eksploatacji w warunkach zewnętrznych przestrzeni miejskich. Dobór tego materiału, zawierającego molibden, wynika z występujących zwykle w atmosferze miejskiej chlorków i dwutlenku siarki. Zastosowanie tego gatunku stali ułatwi w znacznym stopniu konserwację i utrzymanie czystości obiektu. Segmenty blach mają wykończenie intensywnie odbijające światło, tj. 2R (powierzchnia polerowana, BA – bright annealed – „wyżarzanie jasne”). Jest to standard fabryczny, dzięki czemu zastosowanie takiego doskonale dającego się czyścić wykończenia jest efektywne pod względem kosztowym.

Platforma widokowa: miejscowe poszerzenie żelbetowej płyty ESTAKADY. Balustrada platformy – j.w.

Schody prowadzące na KŁADKĘ z chodnika biegnącego wzdłuż ul. S. Starkiewicza: oparte na fundamencie żelbetowym, stalowe z profili walcowanych cynkowane ogniowo. Rynna do prowadzenia roweru z blachy stalowej cynkowanej ogniowo.

NAWIERZCHNIE

KŁADKA:
Zastosowano deski z wzdłużnym ryflowaniem przeciwpoślizgowym z drewna (sosna syberyjska) impregnowanego metodą próżniowo-ciśnieniową. Deski w odległości 1,0 cm od siebie. Pod deskami blacha fałdowa T-55 stalowa powlekana, służąca zbieraniu wody opadowej i kierowaniu jej do rynien i rur spustowych.

POCHYLNIA i ESTAKADA (ścieżka piesza i rowerowa):
Zastosowano specjalistyczną mostową nawierzchnię izolacyjną. Jest to elastyczna, odporna na promieniowanie UV, przenosząca zarysowania podłoża powłoka poliuretanowa o wysokiej odporności chemicznej i mechanicznej. Spełnia wysokie wymagania dotyczące szorstkości, ścieralności i izolacyjności. Posiada odporność na sole odladzające, produkty ropopochodne oraz warunki atmosferyczne. Ma bardzo dobre parametry wytrzymałościowe (dzięki wypełniaczom kwarcowym), elastyczność, trwałość. Na POCHYLNI zastosowano powłokę o zwiększonej szorstkości powierzchni. Kolor z palety RAL. Proponowany: produkt polski MEGAdur PUR 3.

Warstwy:
- warstwa zamykająca (np. MEGAdur PUR 3 UV), kolor RAL 1002 (żółcień piaskowa / sand yellow).
- posypka piaskowa
- warstwa izolacyjna nawierzchniowa (np. MEGAdur PUR 2K z piaskiem kwarcowym)
- grunt, np. MEGAdur EP – G/GF
- płyta betonowa

Ścieżki piesze na terenie parku:

Przewiduje się trójwarstwową konstrukcję ścieżek pieszych o wodoprzepuszczalnej utwardzonej biologicznie nawierzchni mineralnej. Projektowane ciągi piesze wyróżniono kolorem beżowo-złotym (np. HanseGrand® Royal).
Warstwy:
- nawierzchnia: mieszanka łupków wysokogórskich, żwiru wiążącego i kamienia naturalnego o granulacji 0–8 mm. Warstwa gr. 3–4 cm. Spadek poprzeczny 2–5%.
- warstwa odprowadzającą wodę, zagęszczona dynamicznie: mieszanka grysów, spoistego żwiru i miału kamiennego, stabilna pod względem ziarnistości, odporna na warunki atmosferyczne, o granulacji 0–16 mm. Warstwa grubości 5–6 cm.
- warstwa nośna podbudowy: kruszywo łamane. Grubość warstwy 10-12 cm.

Obrzeża: granitowe 10x20x100 cm na podłożu betonowym (B15).
Rynny odprowadzające wodę opadową po stronie dostokowej ścieżki: kostka granitowa 9/11 cm na podłożu betonowym (B15).

Ścieżka rowerowa na terenie parku:

Zastosowanie nawierzchni nieutwardzonej ze żwiru stabilizowanego mechanicznie (zasadniczo lepiej dostosowanej do charakteru obszaru parkowego) uznano za niewłaściwe. Ze względu na spadki stoku po którym prowadzona jest droga rowerowa z kładki do szpitala przewiduje się realizację nawierzchni z mieszanki mineralno-asfaltowej. Na odcinkach drogi rowerowej przebiegających przez teren leśny parku, ze względu na zagrożenie wynikające z rozrastających się korzeni drzew, podbudowa drogi winna być wzmocniona stabilizującym spoiwem mineralnym. W fazie realizacji należy też indywidualnie rozważyć umieszczenie osłon przeciw-korzeniowych z folii poliestrowej między drogą a danym drzewem, jak też przycięcie korzeni rosnących w kierunku drogi.

Kolorystyka nawierzchni: przyjęto kolor naturalnego asfaltu. Uznano, że pierwszeństwo na skrzyżowaniach mają ciągi piesze, więc zastosowanie koloru czerwonego na trasie uznano za niewłaściwe.

Warstwy:
- nawierzchnia asfaltowa 6-8 mm
- warstwa nośna tłuczeń kamienny 6 cm
- podbudowa kruszywo łamane 15 cm

Obrzeża: folia poliestrowa
Rynny (po stronie dostokowej ścieżki na spadku): kostka granitowa 9/11 cm.

PIAZZETTA i skrzyżowania ścieżki pieszej z rowerową:

Płyty/kostka kamienna 20x30 cm. Nawierzchnia służy spowolnieniu ruchu rowerowego w celu zapewnienia bezpieczeństwa pieszych. Celowo przerywa ciągłość drogi rowerowej ze względu na spacerujących, których uznaje się za upośledzonych ruchowo i w związku z tym uprzywilejowanych.

Stojaki na rowery przewidziano przy zjeździe z POCHYLNI w parku północnym, na PIAZZETCIE, na podjeździe wejścia głównego do budynku szpitala. Uwzględniono potrzeby osoby niepełnosprawnej poruszającej się na rowerze trójkołowym o szer. 0,9 m.
Kosze na śmiecie przewidziano przy trasie rowerowej w rejonie PIAZZETTY i zjazdu z POCHYLNI, nachylone by pozwolić na wrzucanie odpadków bez przerywania jazdy.

Niezbędne oznakowanie pionowe (C13, C13a – droga dla rowerów; C16, C16a – droga dla pieszych; C 16/13 – droga dla pieszych i rowerów; C 13/16 – wskazanie strony drogi dla pieszych i rowerów) o standardowym rozmiarze przewidziano przy wjeździe na drogę dla pieszych/rowerów z ul. J. Rokosza (początek POCHYLNI) i na placu przed szpitalem na Górce. W niezbędnym zakresie na terenie parkowym (przy PIAZZETCIE) przewiduje się oznakowanie o rozmiarze zminiaturyzowanym (mini).

OŚWIETLENIE

Na obiektach inżynierskich (POCHYLNIA, KŁADKA, ESTAKADA) zapewniono natężenie światła sztucznego (LED) polichromatycznego (pełny zakres widzialnego widma) na poziomie nawierzchni drogi powyżej 5 luksów. Tubowe oprawy oświetleniowe umieszczone na słupkach balustrad za siatką (np. ES-SYSEM Ledpipe 2, l=625 mm).

Oświetlenie ścieżki rowerowej spełniające „kryterium ciemnego nieba”, oprawy słupkowe o przekroju kołowym, kierujące strumień światła LED w dół, eliminujące olśnienie h=1000 mm (np. LIG-MAN model LH-10511). Na KORSO lampy j.w. h=600 mm.
W terenie parkowym, przy głównym ciągu pieszym z przystanku autobusowego na Górkę, przewidziano oprawy oświetleniowe LED umieszczone na słupach h=400 cm.

ZIELEŃ

Roślinność pełni rolę w zapewnieniu użytkownikom możliwie różnorodnych doznań estetycznych wzrokowych, słuchowych (śpiewające ptaki gniazdujące), zapachowych (kwiaty). To oczywiste w parku. Pod kładką bluszcze na słupach.

W rejonie skrzyżowań (PIAZZETTA i włączenie do ul. J. Rokosza) zastosowano żywopłoty i krzewy z gatunków/odmian niskich i pełzających (horizontalis), które nie upośledzają widoczności ze względu na swoją ograniczoną wysokość, ale służą fizycznemu rozdzieleniu kolidujących ruchów pieszego i rowerowego. W parku kwatery Zewnętrznej Galerii Rzeźby wyróżnione specyficznym zestawem roślin.
Na KORSO – starannie skomponowane zestawy roślin przebarwiających się w czasie pór roku tak, żeby uzyskać ciągłość atrakcyjnego wyglądu. Generalnie proponuje się preferencję gatunków roślinności lokalnej (jak np. miłek wiosenny (Adonis vernalis L.) – roślinny symbol Ponidzia) i rezygnację z importu gatunków egzotycznych.

W tym sensie ewentualne nadwyżki budżetowe pozostałe po zrealizowaniu programu kładki i powiązanych z nią ścieżek należy przeznaczyć na podniesienie jakości zieleni (dosadzenia drzew w określonych układach kompozycyjnych, żywopłoty, trawniki, kwietniki o specyficznym, lokalnym wyrazie, gatunki charakterystyczne dla regionu).

RONET - Zbigniew Filipek Biuro: 32-020 Wieliczka, ul. Zacisze 16, NIP: 677-133-92-83,
Konto bankowe: BANK PEKAO SA 03 1240 1431 1111 0010 2980 4734, tel: 608 835 030,
e-mail: ronet@ronet.pl, poczta@ronet.pl