Konkurs na opracowanie koncepcji urbanistyczno-architektonicznej zagospodarowania Bulwaru Filadelfijskiego w Toruniu
Wyróżnienie

<<< powrót
  • MD Polska Sp. z o.o.
Skład zespołu:
  • mgr inż arch. Dagmara Adamy - Kołodziejska  
  • inż. arch. krajobrazu Natalia Maćków  
  • mgr inż. arch. Robert Dawidowski  
  • mgr inż. arch. Agata Kasprzak  
  • mgr inż. arch. Agnieszka Starska  
  • mgr inż. arch. Ewa Patos  
  • mgr inż. arch. Kamilla Podkalicka  
  •  
  •  
  • http://www.md-polska.pl/  
  •  

RYS HISTORYCZNY

Toruń swą wyjątkową historię i bogactwo, rozwój nauki, kultury, sztuki oraz architektury zawdzięcza w znacznej mierze dogodnemu położeniu geograficznemu. Od czasów zarania miasto to rozwijało się dzięki dostępowi do Wisły, która odgrywała bardzo ważną rolę – stanowiąc naturalny szlak transportowy.

Już na początku naszej ery prowadził tędy bursztynowy szlak, który łączył kraje śródziemnomorskie, w tym starożytny Rzym z Bałykiem. Odegrało to bardzo ważna role w rozwoju Torunia.

Następnie w w 1280 wieku Toruń stał się członkiem Hanzy, w której pełnił ważne funkcje a w XIII, XIV wieku i stał się największym portem związanym z żeglugą morską na ziemiach dzisiejszej Polski oraz ważnym portem na szlaku wiślanym. Przybywały tu rozmaite jednostki pływające, od jednostek morskich typu koga do tratw służących głównie do transportu drewna. Kolorytu miastu dodawali flisacy, który są jednym z symboli Torunia. Za pośrednictwem portu na Wiśle w Toruniu, odbywała się wymiana handlowa ziem pruskich, polskich, ruskich, węgierskich z Europą Zachodnią. Spowodowało to wielki rozwój gospodarczo - społecznym tego Hanzeatyckiego miasta. Dowodem zamożności ówczesnego Torunia są cenne zabytki gotyckie, które tworzą jeden z najpiękniejszych i najcenniejszych średniowiecznych zespołów miejskich na świecie wpisany w 1997 roku na listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO.

Dzięki zdobytej potędze gospodarczej zbudowanej na transporcie na Wiśle, Toruń w następnych stuleciach posiadał silną pozycji polityczną z zagwarantowanymi przywilejami królewskimi i uprawnieniami prawno-ustrojowymi oraz gospodarczymi.

Związek Torunia z Wisłą, a nawet z morzem umocniło powstanie w XX w., okresie międzywojennym, właśnie w Toruniu pierwszej polskiej szkoły kształcącej oficerów marynarki wojennej.

Mimo wspaniałej tradycji i dawnych związków z Torunia z Wisłą obecnie miasto, jak wiele polskich miast „odwróciło” się od rzeki. Razem z upadkiem transportu wiślanego flisactwo i toruńskie tradycje flisackie odeszły w zapomnienie, nie istnieje już port, ani przeprawa promowa na drugą stronę Wisły, a tętniący życiem brzeg Wisły zamieniony został w betonową pustynię.

PODSTAWOWE ZAŁOŻENIA PROJEKTOWE

Podstawowym założeniem projektowym jest przywrócenie miastu Wisły z jednoczesnym łagodnym ukształtowaniem przestrzeni bulwaru w celu zachowania panoramy Starego Miasta wpisanego na listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO.

Wytyczną dla przyjętych rozwiązań przestrzennych było powiązanie bulwaru z miastem, przywrócenie relacji z Wisłą oraz złamanie monotonii i monumentalności bulwaru poprzez podział na poszczególne przestrzenie o zróżnicowanych funkcjach.
Głównym założeniem było obniżenia znaczenia istniejącej komunikacji samochodowej w znacznej części Bulwarów Filadelfijskich i wytworzenie nadrzędności ruch pieszego z jednoczesnym aktywizację przestrzeni bulwaru. Wprowadzenie stałego, różnorodnego programu rekreacyjnego, edukacyjno-kulturalnego z elementami usług, atrakcyjnego zarówno dla mieszańców jak i turystów. Ważnym elementem jest aktywizacja nabrzeża umożliwiająca kontakt przechodnia z wodą, wprowadzenie elementów wody i lokalnych zacienień (nawiązujących formą do żagli łodzi wiślanych), które wytworzą sprzyjający odpoczynkowi mikroklimat również w upalne dni.

W rozwiązaniach przestrzennych wykorzystaliśmy zasadnicze elementy ukształtowania terenu i tylko fragmentarycznie, w celu umożliwienia kontaktu przechodnia z wodą z uwzględnieniem zmiennego stanu wody w Wiśle, proponujemy ingerencję w nabrzeże i budowę pływających pomostów.

ZAGADNIENIA KOMUNIKACYJNE

Rozwiązania komunikacyjne przewidują preferowanie ruchu pieszego z maksymalnym ograniczeniem kolizji z samochodami i rowerzystami, które jednocześnie poprawiają bezpieczny dostęp do wody.

W projekcie przyjęto założenie trzech podstawowych kierunków z których napływać będą korzystający z obszaru objętego opracowaniem.
• Z parkingu pod mostem im. Józefa Piłsudskiego
• Z obszaru starego miasta
• Z okolic przy Placu Rapackiego oraz z budowanego przystanku przesiadkowego na ul. Traugutta przy moście kolejowym.

W miejscach tych przewidziano zaplecza dla turystów i korzystających z bulwaru mieszkańców Torunia dostosowane do specyficznych potrzeb różnych grup odwiedzających.

I tak w sąsiedztwie Ślimaka Getyńskiego przewidziano uporządkowanie parkingu a w jego sąsiedztwie Punkt Informacji Turystycznej z zapleczem socjalnym i toaletami oraz wielkoskalową makietą z elementami żywopłotu w kształcie historycznej zabudowy starego miasta. „Stary Toruń w Pigułce” to miejsce pozwalające zorganizowanym grupom turystów na ciekawe rozpoczęcie wycieczki pod opieką przewodnika oraz zebranie się grupy przed powrotem autokarowym. W sąsiedztwie tego parkingu przewidziano również nową stację rowerów miejskich dla osób chcących zwiedzać Toruń za pomocą tego środka transportu. Stacja ma też ułatwić dotarcie mieszkańcom miasta do terenów aktywnego wypoczynku znajdujących się za mostem, w sąsiedztwie przystani żeglarskiej.

Przewiduje lokalizację trzech stacji roweru miejskiego w obrębie opracowania – w okolicach parkingu niedaleko ul. Ślimak Getyński, w środkowej części opracowania pomiędzy ul. Mostowa i Łazienną (stacja przeniesiona z okolic ul. Św. Ducha i Bramy Klasztornej) oraz kolejna w okolicy skrzyżowania ul. Romualda Traugutta i Bulwar Filadelfijski.

Dla osób napływających od strony Starego Miasta, gdzie położono szczególny nacisk na ruch pieszy z maksymalnym ograniczeniem kolizji z samochodami i rowerzystami, przewidziano ułatwienia dostępu dla osób niepełnosprawnych (pochylnie i winda) oraz eksponowany (na osi ul. Łaziennej) Punkt Informacji Turystycznej.

Z kolei z okolicy przy Placu Rapackiego oraz z budowanego przystanku przesiadkowego na ul. Traugutta przy moście kolejowym, przewidziano przedłużenie projektowanej kładki w taki sposób aby można ją było zakończyć posadowionym na palach pawilonem o atrakcyjnej formie nawiązującej do dwóch nowo-projektowanych „latarni” znajdujących się na zamknięciu osi kompozycyjnej ul. Łaziennej. Pawilon ten będzie łączył funkcję gastronomiczną, windy dla osób niepełnosprawnych oraz pomostu z przystankiem dla tramwaju wodnego.

Przyjęte rozwiązania komunikacyjne, w zamiarach projektowych mają usuwać sprzeczności pomiędzy obecną funkcją bulwaru (w znacznym stopniu komunikacyjną), a planowym rekreacyjnym i reprezentacyjnym użytkowaniem. Przy projektowaniu szczegółowych rozwiązań kierowano się kilkoma podstawowymi założeniami, w tym przede wszystkim:
• Trasę komunikacyjną biegnąca wzdłuż Wisły na odcinku od okolic pl. 18. stycznia do ul. Mostowej pozostawiono jako jezdnię dla ruchu kołowego, dwukierunkową. Zakłada się możliwość zawężenia szerokość pasów jezdni do niezbędnego minimum (3,5m na jeden pas czyli w sumie 7m). Zakłada się pozostawienie część istniejącej zatoki parkingowej oraz zatoki do chwilowego zatrzymywania się. Maksymalna prędkość poruszania się pojazdów ograniczona do 30km/h. Przejścia dla pieszych przewiduje się jako wyniesione i wyróżnione poprzez zastosowanie zmienionej nawierzchni.
• Przejścia dla pieszych oraz całe skrzyżowania przewiduje się jako wyniesione i wyróżnione poprzez zastosowanie zmienionej nawierzchni. Szczegół rozwiązania skrzyżowania zaprezentowano na przykładzie wlotu ul. Mostowej w ul. Bulwar Filadelfijski.
• Dla poprawy bezpieczeństwa pieszych i rowerzystów, a także w celu poprawy estetyki stosuje się różne rodzaje nawierzchni głównie z kamienia naturalnego. Skrzyżowania wraz z przejściami dla pieszych proponuje się wykonać jako wyniesione w stosunku do poziomu jezdni, co wymusza na kierowcach redukcję prędkości. Ścieżki rowerowe oraz rekreacyjne należy przewidzieć jako gładkie, wylewane, asfaltowe, co ma znaczenie jeśli chodzi o komfort jazdy na rowerze oraz rekreacji takiej jak rolki czy bieganie. Ścieżki rowerowe i rekreacyjne proponuje się wykonać również w obrębie skrzyżowania jako ciągłe, przerwane jedynie przejściami dla pieszych. Na najazdach zastosowano kamień polny (bruk), na przejściach dla pieszych - kostkę granitową surowołupaną jasnoszarą o wymiarach ok. 6-8cm (jasne pasy) oraz kostkę bazaltową o wymiarach ok. 6-8cm (ciemne pasy). Wnętrze wyniesionego skrzyżowania proponuje się wykonać ze stosunkowo gładkiej kostki granitowej płonieniowanej o wymiarach boku ok. 10cm. Na chodnikach wzdłuż muru miejskiego zastosowano drobną jasnoszarą kostkę granitową surowo-łupaną o wymiarach ok. 4cm wraz z pasem z gładkich, wielkoformatowych płyt granitowych. Nawierzchnia jest kontynuacją rozwiązania chodników na ul. Mostowej. Między trasami przewidzianymi dla różnych użytkowników, w celu uniknięcia przekraczania granicy między nimi zastosowano pas rozdzielający z szorstkiej nawierzchni (kostka granitowa surowołupana jasnoszara wymiar ok.4-6cm) szerokość pasa między jezdnią a ścieżką rowerową oraz miejscami parkingowymi usytuowanymi równoległe wzdłuż jedni to minimum 50cm. W jego obrębie przebiega również trasa oświetlenia ulicznego. Szerokość pasa rozdzielającego pomiędzy chodnikiem i ścieżką rowerową wynosi co najmniej 30cm.
• Krawężniki i obrzeża w miejscach przejść, przejazdów dla rowerów są poobniżane. Między trasą rowerową a chodnikiem oraz między trasą rekreacyjną a chodnikiem stosuje się różnice poziomów ok. 3-5cm, którą uzyskuje się poprzez wykorzystanie skośnego (trapezowego) krawężnika.

• Na odcinku między ul. Mostową i Łazienną założono ruch kołowy w kierunku od Starego Miasta do Wisły.
• Odcinek trasy między ul. Łazienną i Ślimakiem Getyńskim zostaje wyłączony z ruchu kołowego, z warunkowym jego dopuszczeniem jedynie dla dostaw i samochodów uprzywilejowanych. Ulica zostaje przekształcona w pasaż dla ruchu pieszego o nawierzchni z kostki granitowej płomieniowanej. Odcinek pieszy zostaje wygrodzony od części dostępnej dla pojazdów poprzez słupki z możliwością automatycznego chowania ich w posadzce. Możliwość takiego wyłączenia z ruchu została opisana zarówno w Decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jak i analizach przestrzennych ruchu drogowego oraz we wnioskach z konsultacji społecznych.
• Na odcinku od ul. Ślimak Getyński do granicy opracowania (okolice Mostu im. Józefa Piłsudskiego) trasa komunikacyjna pozostaje dostępna dla ruchu samochodowego w sposób jaki obowiązuje obecnie.
• Założono, że wzdłuż całego terenu opracowania powinny się znajdować wydzielone ciągi piesze, rowerowe i do jazdy na rolkach oraz biegania, nie dyskryminując w ten sposób żadnej z form aktywności ruchowej.
• Założono również, że rekreacyjna ścieżka do biegania i jazdy na rolkach o gładkiej nawierzchni (z asfaltu) od wschodu łączyć się powinna z nawierzchnią pieszo-rowerową projektowaną w ramach przebudowy okolic placu 18. stycznia, a w części centralnej i zachodniej jej przebieg powinien pokrywać się z istniejącym ciągiem nawierzchni utwardzonej w okolicach muru a także z istniejąca ścieżką rowerową w okolicach nabrzeża w sąsiedztwie ul. Ślimak Getyński.
• Ścieżka rekreacyjna prowadzona jest podobnie jak ścieżki rowerowe wzdłuż jezdni (ul. Bulwar Filadelfijski) jednak tak, aby przebiegała jak najbliżej Wisły. Ścieżki rowerowe zaprojektowano jako jednokierunkowe o szerokości 1,5m wzdłuż pasów jezdni o danym kierunku, co jest rozwiązaniem zalecanym przez standardy projektowe i wykonawcze systemu rowerowego w przypadku występowania sąsiedztwa jezdni dwukierunkowej o prędkości dopuszczalnej do 50km/h.
• Wzdłuż ścieżki rowerowej zaplanowano miejsca odpoczynku wraz z miejscami siedzącymi i stojakami rowerowymi. Pas rozdzielający ścieżkę rekreacyjną od rowerowej wykonano z kostki brukowej, zniechęcającej do mieszania się tych dwóch aktywności ruchowych
• W okolicach skateparku i terenów rekreacyjnych w sąsiedztwie mostu kolejowego lokalizuje się miejsca do parkowania rowerów.
• W rozwiązaniach komunikacyjnych, istniejącą ścieżkę dwukierunkową rozdzielono na dwie biegnące po pobu stronach jezdni, a dodatkową szerokość wykorzystano w ten sposób na strefę bezpieczeństwa, wyróżnioną kostką, oddzielającą rowerzystę od ulicy oraz obejmującą istniejące oświetlenie. Zwiększono w ten sposób bezpieczeństwo rowerzystów.
• Zastosowano też szereg elementów nawierzchni ułatwiających poruszanie się dla osób z wadą wzroku.

ZAGADNIENIA KOMPOZYCYJNE

Planowane rozwiązanie kompozycyjne nawiązują przede wszystkim do istniejących osi, ciągów i powiązań widokowy. Za naturalne przyjęto dostosowanie kompozycji do układu bram, ulic, istniejących ciągów pieszych i odpowiednie ich akcentowanie, w nawiązaniu do położenia publicznych parkingów i urządzeń transportowych

Jak wcześnie wspomniano fundamentalnym założeniem projektowym jest pełna ochrona panorama miejskiej i widoku na mury obronne, z ograniczeniem do minimum nowej, stałej zabudowy kubaturowej, która mogłaby je przesłonić. Nie mniej ważnym założeniem dla przyjętych rozwiązań projektowych było nadanie przestrzeni bulwaru - szczególnie jego części centralnej, przylegającej do Starego Miasta - prestiżowego charakteru ze szczególnym uszanowaniem wartości krajobrazowych. Zaprojektowane, stałe obiekty kubaturowe i inne obiekty przestrzenne nie zakrywają panoramy miasta. Jest to czytelne na zamieszczonych rysunkach panoram oraz przekroju podłużnym, gdzie kubatury na osi kompozycyjnej ul. Łaziennej ukryto w skarpie nadrzecznej, a pływające pawilony gastronomiczne zakomponowano w panoramie miasta poniżej istniejącej grupy zieleni. Zakłada się, że będą one unosiły się wraz ze zmieniającym się poziomem Wisły i nawet wówczas, gdy rzeka osiągnie najwyższe bezpieczne stany, będą komponowały się one na tle istniejącej obecnie roślinności, nie dysharmonizując części zabytkowej panoramy miasta. Dbałość o sylwetę miasta od strony Wisły, znalazła również swój wyraz w zastosowanych materiałach uwidocznionych na wizualizacji w miejscu charakterystycznym dla pracy konkursowej. Rustykalna cegła w połączaniu z neutralnym szkłem, harmonizuje projektowane kubatury z obszarem przedmurza.

W tej, centralnej części bulwaru, przyjęte rozwiązania nasycono szeregiem elementów o charakterze kulturowym, wzajemnie powiązanych i nawiązujących do znaczeń miejsc w których je zlokalizowano. Zakończenie osi kompozycyjnej ul. Łaziennej zaakcentowano w sposób szczególny. Znajdują się tu m.in. gastronomiczne obiekty kubaturowe rozdzielone okazałymi schodami prowadzącymi bezpośrednio nad rzekę. Dodatkowym akcentem kompozycyjnym są tu dwa przeszklone pawilony, mające nawiązywać do „latarni morskich” i reminiscencji portowych. W twórczym rozwinięciu tych form starano się uwydatnić podobieństwo do żurawi portowych W drugim etapie pracy konkursowej zrezygnowano również z jednego z ukrytych w skarpie obiektów. Zepsół projektowy ocenił, że bez szkody dla pierwotnego założenia, bardziej adekwatnym jest szersze otwarcie wylotu ulicy łaziebnej na bulwar. Wpłynęło to też korzystnie na wzajemną relację przestrzenną szklanych „pawilonów-latarni”. W detalu elementów szklanych sięgnięto do inspiracji lustrami lamp latarni morskich. W pawilonach zlokalizowano w funkcję punktu informacji turystycznej (pawilon wschodni) i windy dla osób niepełnosprawnych (pawilon zachodni – na wprost głównego wyjścia ze starego miasta). Funkcje te w logiczny sposób uzupełniają te obiekty o funkcje czysto utylitarne. Centralnie, na dachu jednego z obiektów gastronomicznych przewidziano tras widokowy z lunetami, pozwalający również na oglądanie z pewnej wysokości jednej z atrakcji bulwaru jaką mają być umieszczone w jego nawierzchni punkty świetlne w formie znanych gwiazdozbiorów. Ten element, atrakcyjny również dla bezpośrednio spacerujących po bulwarze, ma nawiązywać do kopernikańskiej historii miasta. W tej części bulwaru, dostęp do Wisły mają uatrakcyjniać zorganizowane na tarasowej części nabrzeża swobodnie rozmieszczone siedziska oraz donice z roślinnością tworzącą „ruchome ogrody”. Rozwiązanie to pozwoli na przeniesienie tego wyposażenia nabrzeża w bezpieczne miejsce, w okresie poza sezonem turystycznym, co pokrywać się może z wysokim stanem wody na Wiśle. Przewiduje się że nabrzeże tarasowe z umieszczonymi na nim siedziskami, może być wykorzystywane jako widownia dla imprez środowiskowych z wykorzystaniem mobilnej sceny zlokalizowanej na barce/pontonie zacumowanej na Wiśle. Ponadto, po obu stronach gastronomicznych obiektów kubaturowych przewidziano atrakcje dla osób, pragnących „na miejski” sposób skorzystać przyjemności jaką daje typowa plaż. Przewidziano dla nich mini plażę oraz zespół płytkich basenów/fontann z wodospadem. Projekt zakłada, że strumień wody będzie spływał po szklanej ścianie stanowiącej przedsionek toalety publicznej.

W nieco odmienny sposób potraktowano zakończenie osi kompozycyjnej ul. Żeglarskiej. Przewidziano tu niewielki amfiteatr w który wkomponowano uproszczony schemat Układu Słonecznego, z centralną, okrągłą sceną symbolizującą jednocześnie Słońce. Tworzy to kolejne nawiązanie. Do rewolucji kopernikańskiej. Amfiteatr, w swej funkcji widowiskowej, symbolicznej i edukacyjnej, w znacznej mierze dedykowany jest dla młodszego odbiorcy. Podobne funkcje spełniać ma znajdujący się w sąsiedztwie amfiteatru podłużny zbiornik wodny z roślinnością charakterystyczną dla Doliny Dolnej Wisły. Zaprojektowano tu też obszerny plac z pawilonami i powierzchniami wystawienniczymi, przewidziany do prezentacji okresowych wystaw o charakterze artystycznym i edukacyjnym. Ten fragment bulwaru, na przedłużeniu ul. Żeglarskiej, ma łączyć się z rzeką w nieco odmienny sposób, będąc dostępnym również wprost z Wisły, m.in. dla „żeglarzy” motorowodnych. Tu rzeka, dla spacerowiczów ma być bliższa dzięki unoszącym się wraz ze zmieniającym się poziomem wody pomostom. Do pomostów przycumowano pływające pawilony gastronomiczne z tarasami bezpośrednio nad wodą oraz na ich dachach. Przyjęte rozwiązania wymagać będzie przebudowy tego fragmentu nabrzeża poprzez „wcięcie” w betonową skarpę. Pozwoli ono jednak na uchronienie pomostów, pawilonów i cumujących jednostek pływających przed silnym nurtem rzeki, nawet w okresie występowania wysokich stanów wody. W tym obszarze, pomiędzy bulwarem nadrzecznym a zamkniętym dla ruch odcinkiem jezdni, dla osób preferujących wypoczynek mniej aktywny, przewidziano odcinek ścieżki z nawierzchni mineralnej, meandrujący pomiędzy istniejącym zadrzewieniem. Przewiduje się tu rozmieszenie swobodnie rozstawionych ławek parkowych pozwalających skorzystać z naturalnie zacienionych miejsc, które zostaną uzupełnione dodatkową, komponowaną, nową roślinnością oraz istniejącą roślinnością pochodzącą z przesadzenia tych miejsc bulwaru, gdzie uznano ją za zbędną. Dla podobnego sposobu odpoczynku nad rzeką przewidziano również obszar trawiasty pomiędzy ul. Żeglarską i Łazienną.

W tej okolicy przewidziano również przestrzenie otwarte pozwalające na organizację imprez okolicznościowych. Taką funkcją spełniać ma m.in. wyłączony z ruchu i przebudowany odcinek jezdni pomiędzy ul. Żeglarską a Ślimakiem Getyńskim. W założeniu mają odbywać się tu jarmarki tematyczne i uliczne imprezy kulturalne.

Istotnym elementem kompozycyjnym, spajającym wszystkie odcinki spacerowe bulwaru, mają być osłony przeciw słoneczne nawiązujące do formy żagla łodzi wiślanej, w sąsiedztwie których przewiduje się lokalizowanie siedzisk. Te zespoły form mają zapewniać spacerowiczom schronienie dające cień i wytchnienie w upalny, słoneczny dzień. Z tej formy ochrony przed słońcem zrezygnowano jedynie w centralne części bulwaru, gdyż w sposób naturalny, ze względy na zaprojektowane obiekty, pojawią się tu parasole stolików kawiarniano-restauracyjnych.

W ramach zadania projektowego w okolicy wylotu ul. św. Jakuba, przewidziano szereg prac uszczegóławiających rozwiązania z pierwszego etapu konkursu. W warstwie estetycznej zespołowi projektowemu zależało na tym, aby w sąsiedztwie ulicy św. Jakuba, pomimo współczesnej geometrii rozwiązania projektowego, stosując takie materiały jak naturalny kamień, cegła i drewno oraz operując odpowiednio skalą, uzyskać „przytulny” i „kameralny” nastrój tego miejsca. Funkcjonalnie, ulica Św. Jakuba na odcinku wzdłuż skweru, zgodnie z wiedzą zespołu projektowego bywa wykorzystywana jako punkt, w którym z autokarów wysiadają i wsiadają zorganizowane grupy turystów. Propozycją zespołu projektowego jest podtrzymanie tej zwyczajowej funkcji, przy docelowym parkowaniu autokarów w okolicach ul. Józefa Poniatowskiego. W ten sposób postanowiono nadać terenowi u wylotu ul. św. Jakuba dwojaki charakter. Po pierwsze miejsce oczekiwania wycieczek/punkt zbiorczy dla turystów. Po drugie skwar/niewielki park miejski w sąsiedztwie nowo projektowanej zabudowy mieszkaniowej. Takiemu rozwiązaniu sprzyjać ma (zgodnie z zaleceniami konserwatorskimi, patrz: ochrona ukształtowania terenu) tarasowy charakter tego miejsca. „Górny taras” w sąsiedztwie ulicy, to przede wszystkim „poczekalnia” z siedziskami w formie podświetlanej sylwety/panoramy miasta. Ta podświetlana sylweta, w założeniu ma stać się atrakcyjnym znakiem w przestani, widocznym z ul. Bulwar Filadelfijski, dookreślającym anonimowe dotąd miejsce. „Taras pośredni” ma w konwencji estetycznej nawiązywać do fortecznego charakteru tego miejsca. Miejsce to, schowane za murem od strony ulic, ma pełnić funkcję relaksacyjną. „Najniższy taras” pełni funkcję parku archeologicznego dla dzieci i młodzieży, przywołując w ten sposób liczne toruńskie wykopaliska, nawiązuje do bogatej, historycznej przeszłości miasta i regionu oraz ma promować studia archeologiczne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika.

W obszarze wylotu ul. św. Jakuba, komunikacyjnie postanowiono wyróżnić dwa kierunki. Podstawowy ciąg pieszy, będący przedłużeniem historycznej ulicy, zaprojektowano z wyraźnym wyróżnieniem miejsca, gdzie kończy się historyczny bruk. Zachowując szerokość ciągu pieszego w miejscu połączeni z ulicą, stopniowo go zwężono, tak aby w sąsiedztwie ul. Bulwar filadelfijski osiągnąć szerokość typowego ciągu pieszego/spacerowego. Tę nawierzchnię wyróżniono kostką brukową o historycznym, rustykalnym charakterze, która dodatkowo ma nawiązywać do cegieł murów fortecznych. Drugi kierunek prowadzący z/do bulwaru nadrzecznego, oprócz łączenia wszystkich trzech poziomów funkcjonalnych, prowadzi wprost w kierunku centrum bulwaru.

Jak już wspomniano, jako wymóg prawidłowego komponowania przestrzeni bulwaru przyjęto komfortowe funkcjonowanie różnych grup odbiorców w związku z ich rozmaitymi aktywnościami, stosownie do wieku, możliwości fizycznych i zainteresowań. Z tego względu, we wschodniej części bulwaru, w sąsiedztwie mostu kolejowego, przewidziano obszar aktywności dla osób o mniejszych wymaganiach fizycznych; głównie rodziców z małymi dziećmi i osób starszych. Znajdziemy tu tarasy rekreacyjne z poliuretanowymi pagórkami w intensywnych i atrakcyjnych dla dzieci kolorach, ściankę wspinaczkową dla małych dzieci, formy do spokojnego odpoczynku nad wodą, niewielką plażę, a wszystko wkomponowane w istniejącą zieleń. Uszczegółowienie i uporządkowanie przestrzenne rozwiązań projektowych u wylotu ul. Św. Jakuba, pozwoliło na twórcze rozwinięcie również tej części projektu. Doprowadzono do lepszego scalenia estetycznego, zrewidowano komunikację rowerową i pieszą, przewidziano miejsca na przebranie się odpoczynek dla rolkarzy, oraz uszczegółowiono urządzenia przewidziane do aktywnej rekreacji i wypoczynku dla dzieci i osób starszych. Należy też wspomnieć, że znajduje się tu dwupoziomowy, dwu-funkcyjny pawilon na przedłużeniu projektowanej kładki nad ulicą Romualda Traugutta. Zlokalizowano w nim przede wszystkim windę dla osób niepełnosprawnych oraz punkt gastronomiczny, toalety, ew. drobne usługi (ajencja) oraz związany z pływającym pomostem przystanek tramwaju wodnego. Wszystkie stałe elementy pawilonu ustawiono na palach, lokalizując go we wnęce nabrzeża, unikając w ten sposób usytuowania go w nurcie rzeki.

W ramach zagadnień związanych z twórczym rozwinięciem rozwiązań projektowych okolic wylotu ul. Świętego Jakuba, warto wspomnieć, że miejsce to zainspirowało zespół projektowy do stworzenia kanwy dla turystycznej informacji wizualnej. Jako że Toruń był jednym z ważnych miast na szlaku pielgrzymkowym nazwanym „drogą sw. Jakuba”, w planowanych elementach informacji wizualnej przewiduje się odwołania do tej pięknej historii. Najbardziej czytelnie, w trwałych elementach bulwaru, uwidoczniono do w linii nazwanej na planszy „osią historyczną Torunia – historia Torunia w posadzce”. Będzie to element małej architektury z płyt betonowych z wytłoczonymi informacjami z historii miasta, przerywanymi co pewną odległość mosiężnymi płytami z logo bulwaru i nazwą „Szlak Św. Jakuba”. Motywy te będą wykorzystywane w informacji wizualnej i audiowizualnej.

Spełnienie wymogu dopasowania rozwiązań projektowych do różnych grup odbiorców w związku z ich rozmaitymi aktywnościami, stosownie do wieku, zainteresowań i możliwości fizycznych przyświecało decyzjom projektowym dotyczącym zachodniej części bulwaru – nie objętej tym etapem konkursu. Szanując istniejące zainwestowanie w tamtym obszarze, przewidziano uzupełnienie go o bogaty program sportowo rekreacyjny, czyniąc go atrakcyjnym tak dla turystów odwiedzających Toruń, ale przede wszystkim dla mieszkańców miasta. Uszczegółowione rozwiązania komunikacyjne (ścieżki rowerowe, chodniki i tracy dla rolek) lepiej niż w pierwszym etapie konkursu, wspierają rozwijane dla tamtego obszaru.

RONET - Zbigniew Filipek Biuro: 32-020 Wieliczka, ul. Zacisze 16, NIP: 677-133-92-83,
Konto bankowe: BANK PEKAO SA 03 1240 1431 1111 0010 2980 4734, tel: 608 835 030,
e-mail: ronet@ronet.pl, poczta@ronet.pl