OPRACOWANIE KONCEPCJI ARCHITEKTONICZNEJ ROZBUDOWY I PRZEBUDOWY GALERII SZTUKI WSPÓŁCZESNEJ W OPOLU
Wyróżnienie

<<< powrót
  • A.Zwierzyński, A.Porębska, M.Kruszyński
Skład zespołu:
  • arch. Adam Zwierzyński  
  • arch. Anna Porębska  
  • arch. Marcin Kruszyński  
  •  
  •  
  •  
  • http://www.musarch.pl/ 

1. IDEA

Jeśli przestrzeń wystawową potraktować jako pudełko, wewnątrz którego obserwujemy rozmaite zdarzenia artystyczne, należy przyjąć, że galeria to zbiór luźno ułożonych pudełek, tworzących kompozycję - skupisko - chmurę kubicznych elementów składowych. Zgodnie z przyjętą tezą koncepcja rozbudowy GSW w Opolu jest kompozycją brył - „malewiczowskim architektonem” – współczesną kubistyczną rzeźbą, która poprzez formę nawiązuje do luźnego obrysu chmury.

„Chmurę” poddano transformacji, przeobrażając język jej artykulacji w tektoniczny i funkcjonalistyczny, formując założony i wynikający z analiz projektowo - programowych kształt. Uformowany i zaprogramowany obłok nowego skrzydła GSW umieszczono w szklanej skrzyni, wewnątrz której zdaje się on lewitować zachowując dystans w stosunku do ram „szklanej gabloty ekspozycyjnej”. Powstała przestrzeń architektoniczna może zostać określona jako „box In a box” - stanowi funkcjonalistyczne „pudło”, wewnątrz którego wystawiane są eksponaty, jednocześnie sama jest eksponatem umieszczonym w innym „pudełku”.

2. STRUKTURA

Dynamiczna i rzeźbiarska kompozycja brył galerii sztuki składa się z pudełek o różnej skali. Na szczycie „chmury kompozycyjnej” znajdują się masywne i monumentalne prostopadłościany, poniżej nieco mniejsze bryły formujące nisze ekspozycyjne i kuluary przestrzeni wystawowych. W dolnej części kompozycji bryły ulegają „rozpikselowaniu” – rozpadowi na mniejsze modularne sześciany. Kluczowy wpływ na ostateczną formę obiektu ma umieszczenie „kubicznej chmury” wewnątrz szklanego
pudełka o wymiarach ściśle zdeterminowanych poprzez bezpośrednie otoczenie. Kształt działki, sąsiedztwo, wysokość projektowanej i istniejącej zabudowy, dominująca rola teatru oraz wyznaczone linie zabudowy – stanowiły istotny aspekt określający finalną zewnętrzną sylwetkę budynku.
Przyjęta prosta, prostopadłościenna bryła nowego skrzydła GSW wpisuje się w otoczenie, akceptując dominantę teatru, jednocześnie widoczna poprzez szklaną fasadę - wewnętrzna kubistyczna chmura kształtuje niepowtarzalną i żyjącą przestrzeń, której ruch i dynamikę wydobywa światło inne za dnia i w nocy.

3. FUNKCJA – rozwiązania funkcjonalno-przestrzenne

Istotnymi decyzjami projektowymi są analizy związane z funkcjonowaniem obiektu, dotyczące m.in. lokalizacji głównego wejścia, komunikacji wewnątrz i na zewnątrz budynku. Z uwagi na niewątpliwe atuty, jakimi są: połączenie z centrum miasta, zielone przedpole placu teatralnego, możliwość bezpośredniego dojazdu, istniejące reprezentacyjne schody wejściowe i zadaszenie strefy wejściowej, jak również osiowy układ z wejściem vis a vis do teatru podjęto decyzję o lokalizacji głównego wejścia w istniejącej części galerii. Mając za zadanie uzyskanie spójnego obiektu wystawienniczego, komunikacja pionowa zostaje umieszczona na przecięciu brył – starej i nowej – jako część wspólna dwóch elementów. Zasady funkcjonowania galerii dla poszczególnych grup użytkowników:

1.Zwiedzający głównym wejściem wprowadzony zostaje do oświetlonego przestronnego hallu, w którym umieszczono informację, kasę, galerię oraz sklepik. Założono różne scenariusze, biorąc pod uwagę możliwość realizacji dużej, ciągłej ekspozycji, angażującej cały obiekt, jak również ewentualność prezentacji kilku zdarzeń jednocześnie, kształtując niezależne strefy wystawiennicze.
Zwiedzający kierowany jest na wyższą kondygnację, z której płynnie przechodzi przez wszystkie sale wystawowe, idąc od góry do dołu i zwiedzając zarówno część nową jak i istniejącą, a w zależności od wielkości wystaw czy interwencji artystycznych możliwe jest włączanie lub wyłączanie poszczególnych stref – przestrzeni ekspozycyjnych.

2.Pracownicy galerii (jak i goście) mają do dyspozycji parking podziemny, z którego prowadzi bezpośrednie przejście do hallu komunikacji pionowej i dalej, do poszczególnych stanowisk pracy. Administrację umieszczono na najwyższej kondygnacji, z bezpośrednim doświetleniem pomieszczeń światłem dziennym, widokiem na salę wystawową oraz zewnętrznym patio przy sali konferencyjnej.

3.Parkowanie i dostawa. Parking podziemny umieszczono pod placem – dziedzińcem galerii, z dostępem poprzez pochylnię, od zachodniej strony działki. Projektowany jest dla 30 miejsc postojowych wraz z placem dostawczym w bezpośrednim sąsiedztwie windy towarowej, a stąd do magazynów / galerii.

4. Możliwe jest również niezależne korzystanie ze strefy konferencyjno – edukacyjnej oraz części ogólnodostępnej zlokalizowanej na poziomie -1. Znajdują się tu m.in. kawiarnia, biblioteka, czytelnia, sala audiowizualna i seminaryjna (z możliwością łączenia sal), szatnia, toalety.
Niezależny dostęp do strefy na poziomie -1 zapewniają zewnętrzne schody od strony dziedzińca (latem możliwość większego otwarcia przeszklonej części fasady). Zewnętrzne zejście pozwala doświetlić tą strefę światłem dziennym oraz stworzyć atrium z dodatkowym miejscem potencjalnych ekspozycji plenerowych, spotkań i relaksu.

Przestrzenie ekspozycyjne o różnej wielkości, wysokości i kształcie pozwalają na wielorakie aranżacje, które przedstawiono na schematach. Aranżacje te możliwe są poprzez montaż mobilnych ścianek działowych (w oparciu o modularny podział, siatka z punktami montażowymi 150x150, z przejściem 140cm).

Ważnym elementem funkcjonowania galerii jest jego oświetlenie. Bezpośredni dostęp światła dziennego do przestrzeni ekspozycyjnych ograniczono do minimum (system świetlików dachowych oraz doświetleń bocznych na poziomie 0.00). Zwiedzający w trakcie wizyty w galerii ma dostęp do wewnętrznych balkonów i przestrzeni odpoczynku, doświetlonych światłem dziennym, będących w kontakcie z otoczeniem – widokiem na zewnątrz i wewnątrz budynku – na różne poziomy galerii i strefy ogólnodostępne.

Kubistyczna forma „chmury” umieszczona w szklanym pudle, kształtuje ciekawe plany i widoki w ramach
ogólno pojętej konwencji przenikania się przestrzeni i odczucia pustki i masy.

4. ZAGOSPODAROWANIE TERENU

Na finalny kształt projektu zagospodarowania terenu mają wpływ decyzje o lokalizacji głównego wejścia i ogólnych zasad funkcjonowania obiektu. Projektowana rozbudowa porządkuje przestrzeń, domyka istniejący plac kształtując wewnętrzny dziedziniec galerii, jako miejsce potencjalnych zdarzeń artystycznych, ekspozycji plenerowych i spotkań. Staje się on istotnym elementem galerii – jako jego nierozerwalna część. Dostęp do parkingu podziemnego planuje się z drogi w zachodniej części działki. Aranżacja dziedzińca pomiędzy Teatrem a nowym skrzydłem GSW bazuje na języku formalnym wykształconym podczas projektowania kubatury obiektu galerii. Elementy małej architektury – ławki, rzeźby, kosze itp.

Tworzone są z modularnych, białych, monolitycznych wizualnie sześcianów 50x50cm (możliwa jest mobilność modułów – tworzenie i demontaż poszczególnych sekcji pod szczególne wymagania konkretnych przedsięwzięć planowanych w tej strefie). Oświetlenie strefy wkomponowano w aranżacje podkreślając tektonikę form trójwymiarowych. W przestrzeni dziedzińca możliwe są wszelkiego rodzaju aktywności kulturalno – rozrywkowe.

5. KONSTRUKCJA, MATERIAŁY, INSTALACJE

a. KONSTRUKCJA
Konstrukcję obiektu tworzą:
- część podziemna - wanna żelbetowa
- żelbetowe trzony konstrukcyjne (sala audiowizualna, zaplecze gastronomiczne)
- część nadziemna tworząca rzeźbiarską formę sal ekspozycyjnych wraz z zapleczem i administracją to konstrukcja stalowa
Parking podziemny – konstrukcja żelbetowa oparta o siatkę słupów; strop żelbetowy (od góry teren urządzony i użytkowy – zieleń, kostka granitowa).

b. MATERIAŁY
Zewnętrze opakowanie obiektu stanowi system strukturalnego szkła fasadowego z rytmicznym pionowym podziałem. Wnętrza jednolite materiałowo i kolorystycznie. Utrzymane w bieli, stanowią naturalne tło dla ekspozycji. Zastosowano posadzki z białej żywicy epoksydowej.

Wewnętrzna struktura kubistycznej „chmury” pozwala na wielorakie działania artystyczne, w tym również wykorzystania jej samej jako płaszczyzny ekspozycyjnej – wykorzystując jej formę do prezentacji sztuki współczesnej (np. poprzez wykonanie wielkogabarytowych grafik na ścianach / sufitach lub poprzez multimedialne projekcje).

c. INSTALACJE I INFRASTRUKTURA TECHNICZNA
Budynek wyposażono w instalacje:
- kanalizacyjną
- wodną
- klimatyzacyjną
- elektryczną
- teletechniczna
- odgromową.

Prowadzenie wszystkich niezbędnych do funkcjonowania budynku instalacji powinno być całkowicie ukryte, a jednocześnie proste, dostępne, łatwe do konserwacji i dostosowane do struktury użytkowej. Główne pomieszczenia techniczne przewidziano na poziomie -2 (-7,525m).

Wentylacja. Rzeźbiarska forma obiektu pozwala na swobodną cyrkulację powietrza wokół tektonicznej rzeźby sal wystawowych. Całość kanałów wentylacji mechanicznej ukryta jest wewnątrz przestrzeni sufitowej.

RONET - Zbigniew Filipek Biuro: 32-020 Wieliczka, ul. Zacisze 16, NIP: 677-133-92-83,
Konto bankowe: BANK PEKAO SA 03 1240 1431 1111 0010 2980 4734, tel: 608 835 030,
e-mail: biuro.ronet@wp.pl, ronet@ronet.pl