|
Konkurs na opracowanie koncepcji architektoniczno - budowlanej Centrum Edukacyjno - Kulturalno - Sportowego, Chotomów, gm. Jabłonna Projekt konkursowy <<< powrót |
[ Powiększenie ]
- Gierych Studio
- inż. arch. Mikołaj Gierych
- stud. arch. Jerzy Ossoliński
- mgr inż. arch. Sylwia Ciura
- stud. Arch. Łukasz Katarzyński
- mgr inż. arch. Karolina Maksymiuk
[ Powiększenie ]
Opis założeń przestrzennych całego zespołu
Budynki skupione są w południowej, szerszej części działki, tworząc zabudowę obrzeżną. Pozostałe elementy programu są umieszczone w północnej, pozostałej części.
Główną ideą było stworzenie nasłonecznionych wnętrz, przestrzeni wspólnych dla uczniów, otwartych w czasie dobrej pogody, i odpowiadających temu przestrzeni wewnętrznych w budynku.
Dlatego przyjęto: Jednotraktowy, w większości, układ budynków szkolnych z przeszklonymi, otwartymi korytarzami od strony podwórza.
Układ w kształcie podkowy, dający szanse na penetrację światła słonecznego do wewnętrznych podwórzy
Centralnie położona aula i dom kultury, wraz z przeszklonymi pasażami dzielą przestrzeń wewnętrzną na niezależne strefy.
Takie rozwiązanie przestrzenne, dają następujące możliwości:
1. W trakcie przerw, dzieci znajdują się na doskonale widocznej, kontrolowanej przestrzeni zarówno bezpośrednio przez nauczycieli dyżurujących, jak i przez wszystkich poruszających się korytarzami szkoły. Jest całkowita transparentność przestrzeni otwartych, „społecznych” wewnątrz zespołu szkół
2. Oddzielenie obszaru przestrzeni „społecznych” szkoły od zewnętrza, przestrzeń wspólna szkół, daje szanse na zaistnienie interakcji , układ amfiteatralny ułatwia włączanie się uczniów i nauczycieli we wszystkie przejawy życia kulturalnego i społecznego: funkcja integracyjna.
3. Układ podwórców daje kontrolę nad podziałem wiekowym uczniów, możliwość otwarcia/zamknięcia terenów wspólnych w zależności od potrzeb.
Przestrzenie publiczne:
Przed szkołą, pozostawiono miejsce na przestrzeń publiczną, będącą strefą wspólną, gdzie następuje podział ruchu na szkołę podstawową, gimnazjum i dom kultury, oraz dającą wgląd w wewnętrzne podwórza szkolne.
Istotną rolę mają podcienia łączące wszystkie trzy wejścia, będące granicą pomiędzy przestrzenią zewnętrzną i wewnętrzną, miejscem spotkań, stojaków na rowery i przestrzenią informacyjną.
Poza placem wejściowym, budynki szkolne zlokalizowane są maksymalnie po obrysie linii zabudowy, raczej niedostępne. Jedynym wyjątkiem, jest dodatkowo zorganizowane wejście, dla celów komercyjnego wykorzystania części sportowej, umożliwiające równoległe korzystanie ze szkoły i niektórych jej zasobów przez osoby z zewnątrz.
Zaplecza techniczne są zgrupowane i umiejscowione od tyłu szkoły, podłączone do przelotowej drogi pożarowej obiegającej budynek.
Budynki skupione są w południowej, szerszej części działki, tworząc zabudowę obrzeżną. Pozostałe elementy programu są umieszczone w północnej, pozostałej części.
Główną ideą było stworzenie nasłonecznionych wnętrz, przestrzeni wspólnych dla uczniów, otwartych w czasie dobrej pogody, i odpowiadających temu przestrzeni wewnętrznych w budynku.
Dlatego przyjęto: Jednotraktowy, w większości, układ budynków szkolnych z przeszklonymi, otwartymi korytarzami od strony podwórza.
Układ w kształcie podkowy, dający szanse na penetrację światła słonecznego do wewnętrznych podwórzy
Centralnie położona aula i dom kultury, wraz z przeszklonymi pasażami dzielą przestrzeń wewnętrzną na niezależne strefy.
Takie rozwiązanie przestrzenne, dają następujące możliwości:
1. W trakcie przerw, dzieci znajdują się na doskonale widocznej, kontrolowanej przestrzeni zarówno bezpośrednio przez nauczycieli dyżurujących, jak i przez wszystkich poruszających się korytarzami szkoły. Jest całkowita transparentność przestrzeni otwartych, „społecznych” wewnątrz zespołu szkół
2. Oddzielenie obszaru przestrzeni „społecznych” szkoły od zewnętrza, przestrzeń wspólna szkół, daje szanse na zaistnienie interakcji , układ amfiteatralny ułatwia włączanie się uczniów i nauczycieli we wszystkie przejawy życia kulturalnego i społecznego: funkcja integracyjna.
3. Układ podwórców daje kontrolę nad podziałem wiekowym uczniów, możliwość otwarcia/zamknięcia terenów wspólnych w zależności od potrzeb.
Przestrzenie publiczne:
Przed szkołą, pozostawiono miejsce na przestrzeń publiczną, będącą strefą wspólną, gdzie następuje podział ruchu na szkołę podstawową, gimnazjum i dom kultury, oraz dającą wgląd w wewnętrzne podwórza szkolne.
Istotną rolę mają podcienia łączące wszystkie trzy wejścia, będące granicą pomiędzy przestrzenią zewnętrzną i wewnętrzną, miejscem spotkań, stojaków na rowery i przestrzenią informacyjną.
Poza placem wejściowym, budynki szkolne zlokalizowane są maksymalnie po obrysie linii zabudowy, raczej niedostępne. Jedynym wyjątkiem, jest dodatkowo zorganizowane wejście, dla celów komercyjnego wykorzystania części sportowej, umożliwiające równoległe korzystanie ze szkoły i niektórych jej zasobów przez osoby z zewnątrz.
Zaplecza techniczne są zgrupowane i umiejscowione od tyłu szkoły, podłączone do przelotowej drogi pożarowej obiegającej budynek.
[ Powiększenie ]
Opis rozwiązań architektonicznych.
Konstrukcja budynku:
Szkielet żelbetowy, oparty na zewnętrznych ścianach nośnych i wewnętrznych słupach na granicy sal lekcyjnych. Prosty układ dwutraktowy, przy niebyt dużych rozpiętościach, decyduje o ogólnej prostocie i ekonomiczności układu konstrukcyjnego.
Stropy sal sportowych, oparte na prefabrykowanych belkach z drewna klejonego.
Budynek częściowo podpiwniczony, głównie w celach umiejscowienia pomieszczeń technicznych i gospodarczych.
Dachy płaskie, wentylowane, odprowadzenie wody deszczowej zewnętrznymi rurami spustowymi. Pokryte papą, i warstwą żwiru.
Elewacje:
Zasadniczo elewacje dzielą się na zewnętrzne ( w stosunku do całego zespołu), i wewnętrzne.
Elewacje zewnętrzne są wykonane w technologii żelbetowej, z oknami o powierzchni jedynie wymaganej do oświetlenia sal lekcyjnych i innych pomieszczeń szkolnych. Proste wykończenie białym tynkiem cienkowarstwowym na styropianie podyktowane względami ekonomicznymi i prostą klarowną estetyką.
Elementami determinującymi wygląd architektoniczny jest lekko wycofane zwieńczenie wykonane z blachy łączonej pionowo na rąbek stojący, oraz przede wszystkim drewniane, lekko wystawione z lica ściany skrzynki okien w kolorze jasnej sosny. Podobna skrzynka pojawią się wewnątrz, dając prosty, ciepły akcent w atmosferze sal lekcyjnych i innych pomieszczeń. Inspiracją były oszczędne i dobrze wykończone w detalu budynki skandynawskie i alpejskie. Niezwykle istotne dla efektu będzie staranne wykonanie drewnianych detali, zarówno wewnętrznych jak i zewnętrznych.
Elewacje wewnętrzne otwierające się na dziedzińce, są otwarte, dające światło na korytarze, i wgląd w przestrzeń otwartą podwórcy (jak w początkowych fragmentach opisu), W ich strukturę są wprowadzone dodatkowe elementy drewniane i kolorowe przeszklenia w celu zróżnicowania elewacji i wprowadzenia innych kolorów niż dominujące biało miodowe.
Drewno jako wykończenie, detal, jest materiałem dominującym dla całego zespołu:
1. Okna w ścianach zewnętrznych: skrzynki, z wewnętrznymi parapetami, jako miejscem do siedzenia, ciepłe, o jasnej miodowej kolorystyce.
2. Zabudowa kurtynowa od wewnętrznych elewacji
3. Fragmenty ścian działowych i nadświetli
4. wykończenie klatek schodowych
5. Wykończenie miejsc reprezentacyjnych
6. Fragmenty wykończenia elewacji, w miejscach o większym znaczeniu: dom kultury, strefa wejściowa: drewniane profile, tworzące ażur przed właściwą płaszczyzną ściany, w podziale pionowym lub poziomym z zależności od fragmentu budynku.
7. Przekryty pasaż przed wejściem.
Drewno jest materiałem naturalnym, łatwym do naprawy i uzupełnienia we własnym zakresie. Starzejącym się godnie, w sposób, który przydaje wartości wykonanym z niego elementom.
Konstrukcja budynku:
Szkielet żelbetowy, oparty na zewnętrznych ścianach nośnych i wewnętrznych słupach na granicy sal lekcyjnych. Prosty układ dwutraktowy, przy niebyt dużych rozpiętościach, decyduje o ogólnej prostocie i ekonomiczności układu konstrukcyjnego.
Stropy sal sportowych, oparte na prefabrykowanych belkach z drewna klejonego.
Budynek częściowo podpiwniczony, głównie w celach umiejscowienia pomieszczeń technicznych i gospodarczych.
Dachy płaskie, wentylowane, odprowadzenie wody deszczowej zewnętrznymi rurami spustowymi. Pokryte papą, i warstwą żwiru.
Elewacje:
Zasadniczo elewacje dzielą się na zewnętrzne ( w stosunku do całego zespołu), i wewnętrzne.
Elewacje zewnętrzne są wykonane w technologii żelbetowej, z oknami o powierzchni jedynie wymaganej do oświetlenia sal lekcyjnych i innych pomieszczeń szkolnych. Proste wykończenie białym tynkiem cienkowarstwowym na styropianie podyktowane względami ekonomicznymi i prostą klarowną estetyką.
Elementami determinującymi wygląd architektoniczny jest lekko wycofane zwieńczenie wykonane z blachy łączonej pionowo na rąbek stojący, oraz przede wszystkim drewniane, lekko wystawione z lica ściany skrzynki okien w kolorze jasnej sosny. Podobna skrzynka pojawią się wewnątrz, dając prosty, ciepły akcent w atmosferze sal lekcyjnych i innych pomieszczeń. Inspiracją były oszczędne i dobrze wykończone w detalu budynki skandynawskie i alpejskie. Niezwykle istotne dla efektu będzie staranne wykonanie drewnianych detali, zarówno wewnętrznych jak i zewnętrznych.
Elewacje wewnętrzne otwierające się na dziedzińce, są otwarte, dające światło na korytarze, i wgląd w przestrzeń otwartą podwórcy (jak w początkowych fragmentach opisu), W ich strukturę są wprowadzone dodatkowe elementy drewniane i kolorowe przeszklenia w celu zróżnicowania elewacji i wprowadzenia innych kolorów niż dominujące biało miodowe.
Drewno jako wykończenie, detal, jest materiałem dominującym dla całego zespołu:
1. Okna w ścianach zewnętrznych: skrzynki, z wewnętrznymi parapetami, jako miejscem do siedzenia, ciepłe, o jasnej miodowej kolorystyce.
2. Zabudowa kurtynowa od wewnętrznych elewacji
3. Fragmenty ścian działowych i nadświetli
4. wykończenie klatek schodowych
5. Wykończenie miejsc reprezentacyjnych
6. Fragmenty wykończenia elewacji, w miejscach o większym znaczeniu: dom kultury, strefa wejściowa: drewniane profile, tworzące ażur przed właściwą płaszczyzną ściany, w podziale pionowym lub poziomym z zależności od fragmentu budynku.
7. Przekryty pasaż przed wejściem.
Drewno jest materiałem naturalnym, łatwym do naprawy i uzupełnienia we własnym zakresie. Starzejącym się godnie, w sposób, który przydaje wartości wykonanym z niego elementom.
[ Powiększenie ]